เจียงเหวินเยว่เดินเข้าไป เห็นซิ่วเยว่ยืนอยู่หน้าแผงสินค้าสานจากไม้ไผ่ กำลังดมกลิ่นขี้ผึ้งบำรุงผิวหลายชนิด
ข้างมือมีกล่องเครื่องแป้งใบเล็กที่ประณีตไม่น้อย ภายในวางกระปุกกระเบื้องใบจิ๋วอยู่ 3 ใบ ตรงปากกระปุกมีแถบกระดาษแดงปิดไว้
กระปุกหนึ่งเป็นยาน้ำมันงูสำหรับป้องกันแผลแตกในฤดูหนาว อีกกระปุกเป็นยาทาแก้บวมช้ำจากการหกล้ม ส่วนกระปุกสุดท้ายเป็นครีมบำรุงผิวหน้าที่ทำจากขี้ผึ้งกับไขกระดูกแกะ
เจียงเหวินเยว่ถามอย่างไม่เข้าใจนักว่า “เลือกขี้ผึ้งบำรุงผิวตั้งหลายอย่างไปทำไม จะซื้อกลับไปใช้หรือ?”
นางจำได้ว่าก่อนหน้านี้ซิ่วเยว่เคยซื้อขี้ผึ้งบำรุงผิวไปแล้ว ทั้งชนิดทามือทาหน้าก็มี น่าจะยังใช้ไม่หมดเสียด้วยซ้ำ
“ข้าเลือกให้คนที่บ้านเจ้า ไปเยี่ยมทั้งทีจะให้ไปมือเปล่าได้อย่างไร”
ซิ่วเยว่ก้มลงดมขี้ผึ้งหอมในมือ พลางพูดไปเรื่อยว่า “ข้าก็ไม่รู้จะซื้ออะไร เลยจัดขี้ผึ้งบำรุงผิวให้เป็นชุดแล้วกัน ยาน้ำมันป้องกันแผลแตกเพราะความหนาวให้ปู่ย่ากับท่านพ่อเจ้าใช้ ยาทาแก้ฟกช้ำเก็บไว้ใช้ยามปกติ ส่วนครีมบำรุงผิวหน้าไขกระดูกแกะนั่น ให้พวกน้อง ๆ ของเจ้าทาหน้า”
“ส่วนท่านแม่ของเจ้า ปกติชอบใช้ขี้ผึ้งทามือกลิ่นไหนหรือ? มาช่วยข้าเลือกหน่อยสิ”
เจียงเหวินเยว่ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ “แค่เจ้ามีน้ำใจขนาดนี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องเตรียมของพวกนี้หรอก”
ซิ่วเยว่เหลือบมองนาง “ข้าให้เจ้ามาช่วยเลือกกลิ่นต่างหาก ใครจะอยากฟังเรื่องนั้นกัน?”
“ข้าพูดจริงนะ” เจียงเหวินเยว่ทั้งจนใจทั้งขำ “แค่เจ้ากลับไปกับข้าก็ดีมากแล้ว จะให้เจ้าออกเงินซื้อของขวัญได้อย่างไร? อีกอย่าง ของพวกนี้...”
นางมองขี้ผึ้งบำรุงผิวในกล่องเครื่องแป้ง ยาทาแก้ฟกช้ำที่ใช้กันในบ้านราคาไม่แพงนัก แต่ยาน้ำมันงูกับครีมไขกระดูกแกะนั้นวัตถุดิบหายาก กระปุกหนึ่งจึงราคาไม่น้อย