ฟังอาเฟิงยังไม่ทันได้ตอบ เจียงเหวินเยว่ก็รีบวิ่งข้ามถนนไปหาร้านแผงลอยที่ตั้งอยู่ริมถนนอีกฝั่ง
บนแผงขายผลไม้แห้งและของเชื่อมหลากหลายชนิด ล้วนเป็นของที่ชาวบ้านทำกันเอง แม้หน้าตาจะไม่สวยนัก แต่ราคาถูกแถมรสชาติดี พวกคนงานแบกหามกับลูกจ้างชั่วคราวที่ทำงานอยู่ในโรงนายหน้าหางานแถวนี้ก็ซื้อไหว
เจียงเหวินเยว่เลือกมาหลายอย่างในคราวเดียว จ่ายเงินให้พ่อค้าห่อด้วยกระดาษน้ำมัน แล้วจึงกอดห่อขนมวิ่งกลับมา
“ท่านอาเฟิง วันนี้รบกวนท่านมากจริง ๆ นี่เจ้าค่ะ รับกลับไปกินเล่นนะเจ้าคะ” นางยื่นห่อกระดาษน้ำมันในอ้อมแขนให้เขา
อาเฟิงเห็นนางกอดของวิ่งกลับมาก็รู้แล้วว่าซื้อมาให้ตน อยากห้ามก็ทำไม่ได้เพราะอยู่ห่างกันคนละฟากถนน จะตะโกนคุยกันยังไม่สะดวก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยจึงเผยรอยยิ้มจนใจ
“แม่นางเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าแก่คนนี้เพิ่งกินของที่เจ้าซื้อให้เมื่อเช้า ตอนนี้ยังรับของพวกนี้อีก รู้สึกละอายใจจริง ๆ”
“ถ้าไม่ได้ท่านอาบอกว่าจ้างคนจากโรงนายหน้าหางานได้ ข้าคงไม่ได้เจอท่านพ่อหรอกเจ้าค่ะ ก็แค่ของกินเล่นราคาถูก ท่านรับไปกินเพลิน ๆ เถิด”
เจียงเหวินเยว่ยิ้มจนหางตาโค้ง ก่อนกล่าวต่อว่า “ต่อไปอยู่ในจวนแล้ว บางทีอาจต้องรบกวนท่านขับรถพาพวกเราออกไปข้างนอกอีก คงมีเรื่องให้ท่านช่วยอีกมากเจ้าค่ะ”
อาเฟิงได้ยินแล้วก็หัวเราะร่วน “เรื่องนี้ง่ายมาก ต่อไปแม่นางเหวินเยว่อยากออกจากจวน ก็แค่มาหาข้าที่ปลายตรอกด้านนอกประตูเล็กหลังจวน ตราบใดที่ข้ายังว่าง ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน”