ผู้เฒ่าเจียงหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ก็เห็นเจียงเหวินเยว่ยืนอยู่ข้างรถล่อ ดวงตาแดงเรื่อ มองพวกเขาพลางยิ้มหวาน
ผู้เฒ่าชะงักงันไปทันที ไม้กวาดในมือแทบฟาดใส่หัวตัวเอง
เจียงฉงซานรีบก้าวเข้าไปคว้าด้ามไม้กวาดไว้ ท่าทางเหมือนพยายามเอาตัวรอดจากการถูกตี ปากก็ร้องโวยวายว่า “ท่านพ่อ อย่าตีข้าเลย! ข้าเห็นว่าช่วงนี้น้ำค้างแข็งลงหนัก เกรงว่าท่านจะหกล้มตอนเก็บฟืน เป็นห่วงท่านกับท่านแม่ ก็เลยซื้อรถมาให้ไม่ใช่หรือ?”
พูดจบก็หันไปมองพวกชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนรีบหันกลับมา เสียงอ้อนวอนแผ่วลงกว่าเดิม
“คนตั้งมากมายมองอยู่ ข้าซื้อมาแล้ว ท่านช่วยไว้หน้าข้าหน่อยเถอะ...”
“หา? ไว้หน้า... อ้อ ไว้หน้า”
ดวงตาทั้งคู่ของผู้เฒ่าเจียงแทบจะเกาะติดอยู่กับหลานสาว ไม่ได้ยินเลยสักนิดว่าลูกชายกำลังพร่ำอะไร
หางตาเหลือบเห็นพวกชายฉกรรจ์ที่ยืนมุงดูอยู่ไม่ไกล ผู้เฒ่าก็พลันได้สติ เขาคว้าไม้กวาดกลับมา มืออีกข้างกระชากหูหิ้วของลูกชายอย่างฉุนเฉียว
“ข้ายังต้องไว้หน้าเจ้าอีกหรือ?! ตกลงข้าเป็นพ่อหรือเจ้าเป็นพ่อกันแน่ บอกมาตามตรง จ้างรถขนฟืนพวกนี้มา เจ้าผลาญเงินในบ้านไปเท่าไร!!”
ปากก็ด่าทอ แต่ลับหลังกลับส่งสายตาให้ยายเฒ่าเจียงไม่หยุด พลางเหลือบมองไปทางหลานสาวเป็นระยะ
ยายเฒ่าเจียงสมกับเป็นคนที่นอนเตียงเดียวกันมา เพียงพริบตาก็เข้าใจความหมายของสามี นางกลั้นน้ำตาที่แทบจะไหลออกมาไว้ แล้วฝืนยิ้มแข็ง ๆ ก่อนกล่าวขอโทษคนขับรถล่อ
“พ่อหนุ่ม ขอโทษจริง ๆ นะ ผู้ชายในบ้านข้าไม่รู้ความ ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย มาเถอะ เข็นรถเข้ามาทางนี้อีกหน่อย...”