โจวอวิ๋นเหนียงไม่ใช่คนเจ้าน้ำตา ตอนแรกทั้งดีใจทั้งเศร้า น้ำตาพลันไหลพรากออกมา อีกทั้งลูกสาวคนเล็กในอ้อมแขนยังพยายามมุดเข้าไปตามช่องว่างอย่างไม่ยอมแพ้ ความเศร้าที่มีอยู่จึงกลายเป็นทั้งขำทั้งขันไปเสียอย่างนั้น
ถูกถูไถจนจั๊กจี้ไปหมดแล้ว
นางพยายามสงบสติอารมณ์ ค่อย ๆ คลายอ้อมแขนจากลูกสาวคนโตแล้วเช็ดน้ำตา จากนั้นก็สำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด เห็นว่าลูกสาวดูมีชีวิตชีวาและสีหน้าสดใสดี จึงค่อยโล่งใจ แล้วจึงมีเวลามองซิ่วเยว่ที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างลูกชาย
“เยว่เอ๋อร์ นี่คือ...”
“ท่านแม่ นางคือซิ่วเยว่ เป็นเพื่อนสนิทที่ข้ารู้จักตอนอยู่จวนเซี่ย ท่านพ่อน่าจะเล่าเรื่องให้ท่านฟังแล้ว”
เจียงเหวินเยว่เช็ดหางตาพลางพูดกับมารดาเสร็จ ก็หันไปแนะนำซิ่วเยว่ต่อ “ซิ่วเยว่ นี่ท่านแม่ของข้า ในชื่อรองมีคำว่าอวิ๋น เจ้าเรียกท่านว่าท่านน้าโจวหรือท่านน้าอวิ๋นก็ได้”
พูดจบ นางก็ลูบศีรษะเจียงเหวินจื่อที่กอดเอวนางแน่น เกาะอยู่บนตัวไม่ยอมปล่อย แลกกับการที่เด็กหญิงเอาศีรษะมาถูไถนางราวกับลูกแมว
“นี่น้องสาวคนรองของข้า เจียงเหวินจื่อ ส่วนคนที่นั่งอยู่บนพื้นข้างเจ้าเป็นน้องชายคนเล็ก เจียงเหวินจิ่ง ทั้งสองเป็นฝาแฝดชายหญิง ยังเล็กอยู่ ไม่ค่อยรู้ความนัก”
ซิ่วเยว่รีบลุกขึ้น ยกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยแล้วยอบกายคำนับ “คารวะท่านน้าอวิ๋น”
จากนั้นนางจึงประคองกล่องใส่เครื่องประทินโฉมที่กอดไว้ในอ้อมแขนออกมา เอ่ยอย่างประหม่าเล็กน้อย “ข้ามาเยือนกะทันหัน ยังไม่มีโอกาสบอกท่านล่วงหน้า หวังว่าท่านจะไม่ถือสา”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของโจวอวิ๋นเหนียง นางรีบพยุงลูกสาวให้ลุกขึ้น ก่อนก้าวเข้าไปช่วยประคองซิ่วเยว่