ชายร่างกำยำถือไม้คานหาบอันหนาแน่น สวมเสื้อผ้าซอมซ่อยิ่งกว่าชาวบ้านที่แบกเครื่องมือทำไร่ทำนา มืออีกข้างหิ้วห่อกระดาษน้ำมัน ดูเหมือนข้างในจะใส่ของกินไว้
เจียงฉงซานดูจะคุ้นเคยกับเขาอยู่พอสมควร หลังทักทายกันแล้วก็ลงจากรถทันที ก่อนส่งสัญญาณให้คนขับรถล่อเดินหน้าต่อไป ส่วนตัวเขารั้งท้ายคุยกับชายร่างกำยำ บอกว่าจะตามไปทีหลัง
เจียงเหวินเยว่นั่งอยู่ด้านหน้ารถล่อ หันกลับไปมองด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ชายร่างกำยำเสียงห้าว แถมยังพูดเสียงดังฟังชัด
เขากำลังบ่นให้เจียงฉงซานฟัง
“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย! เดิมทีตกลงกันว่าจะทำงานทั้งวัน ใครจะรู้ว่าพอเรือเทียบท่า กลับมีคนงานมาช่วยอีกกลุ่มหนึ่ง เลยขนของลงเสร็จตั้งแต่ครึ่งเช้า เถ้าแก่ก็จ่ายค่าแรงให้แค่ครึ่งวัน แถมยังไม่ให้ข้าวกินแล้วไล่พวกเราแยกย้ายกัน!”
พูดจบ เขาก็ยกห่อกระดาษน้ำมันในมือขึ้นให้ดู
“ข้าเห็นว่าที่ท่าเรือก็ไม่มีงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน สู้เอาค่าแรงไปซื้อของกินมาให้ลูกกินบำรุงร่างกายดีกว่า เลยรีบกลับบ้าน”
ชายร่างกำยำพูดจบก็มองเจียงฉงซานอย่างใคร่รู้ ก่อนจะมองรถล่อที่วิ่งนำหน้าไปแล้ว รวมถึงฟืนแห้งกองพะเนินอยู่บนรถ น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจและหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
“น้องเจียง รถคันนั้นเจ้าเช่ามาหรือ? ช่วงนี้ไปหาเงินจากที่ไหนมา ถึงได้ซื้อฟืนกลับไปตั้งมากมายขนาดนั้น?”
เจียงฉงซานยิ้มเจื่อน “พี่พูดอะไรอย่างนั้น? พี่ก็รู้ว่าบ้านข้ามีแรงงานอยู่คนเดียว ปกติออกไปทำงานที ที่บ้านก็ไม่มีใครตัดฟืนหาบน้ำ ช่วงนี้น้ำค้างแข็งลงหนัก ผู้เฒ่ากับเด็ก ๆ ที่บ้านมีหลายคน ขึ้นเขาไปเก็บฟืนข้าก็กลัวพวกเขาหกล้ม เลยได้แต่ควักเงินซื้อมาใช้”
พี่หยางได้ฟังก็ถอนใจยาว “เจ้าเองก็ลำบากไม่น้อยเลยนะ! คนทั้งบ้านต้องพึ่งเจ้าเลี้ยงดู ภรรยาก็สุขภาพไม่ดี หน้าหนาวทั้งต้องซื้อข้าวสารทั้งซื้อฟืน คงเสียเงินไปไม่น้อยเลย”