รถล่อโยกเยกไปตามทางอย่างเชื่องช้า
ซิ่วเยว่นั่งอยู่ด้านหน้ารถ พิงมัดฟืนสะอาดกองหนึ่ง พลางเท้าคางมองนางอย่างสนอกสนใจ
“ปกติอยู่ในจวนไม่เห็นเจ้าพูดมากขนาดนี้เลย พอรู้ว่าใกล้จะได้กลับบ้าน คนก็ร่าเริงขึ้นมาเชียว”
ใบหูของเจียงเหวินเยว่ร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย “อย่ามาล้อข้าสิ”
นางเองก็เงียบลง ก่อนจะนั่งเท้าคางอยู่ข้างซิ่วเยว่ พูดคุยเรื่องในใจเบา ๆ กับสหายคนสนิท
“ตอนที่ตามแม่ค้าค้าคนจากมา ข้ายังคิดอยู่เลยว่าคงไม่ได้เจอครอบครัวอีกแล้ว ทั้งยังไม่รู้ว่าจะถูกขายไปที่ไหน ใจก็กลัวเหมือนกัน ใครจะคิดว่าเพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือน ข้าก็ได้กลับบ้านกับท่านพ่อแล้ว”
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างเหมือนฝัน จนทำให้นางรู้สึกเลื่อนลอย ไม่คล้ายความจริง
นางหันไปมองเจียงฉงซานที่นั่งอยู่ท้ายรถ ก่อนจะพูดต่อเสียงเบา “แต่พอหันไปเห็นท่านพ่อ ข้ากลับรู้สึกว่าหลายเดือนที่อยู่ในจวนเซี่ยต่างหากที่เหมือนฝัน”
นางรู้สึกเหมือนตัวเองไม่เคยจากบ้านไปไหน แค่แวะออกไปข้างนอก แล้วก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
ซิ่วเยว่ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งเท่านาง แต่ก็เคยถูกขายออกจากบ้านเหมือนกัน จึงเข้าใจความรู้สึกบางอย่างได้
“เจ้าโชคดีนี่นา ไม่แปลกที่สี่เชวี่ยจะอิจฉาเจ้า”
ซิ่วเยว่พูดเสียงเบา “อย่างน้อยนางก็ยังรู้ว่าตัวเองมาจากไหน แต่พอเข้าจวนเซี่ยแล้วก็ยังติดต่อที่บ้านไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวใช้ตัวน้อยคนอื่น ๆ ในจวน หลายคนยังบอกไม่ได้เลยว่าตัวเองมาจากที่ไหน”
เพราะอย่างนั้น ตอนเจียงเหวินเยว่บอกว่าตอนจากมากับแม่ค้าค้าคนนึกว่าจะไม่ได้พบครอบครัวอีก นั่นจึงเป็นเรื่องจริง
เด็กหญิงส่วนใหญ่ที่ถูกขายไปก็เป็นเช่นนี้ อายุยังน้อยเกินกว่าจะจำได้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน แถมยังถูกแม่ค้าค้าคนพาเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตลอดทาง สุดท้ายแม้แต่ทางกลับบ้านก็ลืมไปเสียแล้ว