เจียงเหวินเยว่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “ในเมื่อเจ้าคิดแบบนั้น แล้วจะลังเลอะไรอีกล่ะ?”
นางดูออกว่าซิ่วเยว่แค่พูดจาแข็งกร้าว แต่ในใจไม่ได้หนักแน่นอย่างที่พูดจริง ๆ
ไม่อย่างนั้นคงไม่สับสนอยู่แบบนี้
ซิ่วเยว่พูดเสียงเบา “ข้าคิดมาตลอดว่าคิดแบบนี้ไม่ผิด แต่พอมองเจ้า แล้วก็มองสี่เชวี่ย...พวกเจ้าดูเหมือนจะไม่เหมือนข้าเลย ถึงข้าจะคิดว่าที่สี่เชวี่ยพูดแบบนั้นมันโง่ แต่จริง ๆ แล้ว การกตัญญูต่อพ่อแม่เหมือนนางต่างหากถึงจะถูกใช่ไหม?”
นางกำลังสงสัยว่าความคิดของตัวเองถูกต้องหรือไม่
แคว้นต้าโจวปกครองแผ่นดินด้วยหลักกตัญญู เรื่องราวอย่างการฝังลูกเพื่อเลี้ยงดูแม่และขายตัวเพื่อฝังศพพ่อ ล้วนได้รับการยกย่องชื่นชม
ท้ายที่สุดซิ่วเยว่ก็ใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้ จึงยากจะไม่ถูกแนวคิดรอบตัวชักนำ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่ในใจนางยังมีเยื่อใยต่อพ่อแม่และครอบครัว จึงเกิดเป็นความขุ่นเคืองขึ้นมา
“แต่ในสายตาข้า เจ้าและสี่เชวี่ยไม่ได้มีใครถูกหรือผิดหรอก”
เจียงเหวินเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนปลอบโยนอย่างจริงจัง “พวกเจ้าเป็นคนละแบบกันอยู่แล้ว พ่อแม่ของพวกเจ้าก็ไม่เหมือนกัน หลายเรื่องเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก”
“อย่างเช่น ครอบครัวของสี่เชวี่ยดีกับนาง นางก็ทุ่มเทให้คนในบ้านอย่างเต็มใจ นี่คือความกตัญญูในแบบของนาง แต่ครอบครัวเจ้าไม่ได้เป็นแบบนั้น พ่อแม่ไม่ดีกับเจ้า แถมยังทุบตีด่าทออยู่บ่อย ๆ ที่เจ้าทำแบบสี่เชวี่ยไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่หรือ?”
เจียงเหวินเยว่เบ้ปากเล็กน้อย แล้วเหลือบมองเจียงฉงซานที่อยู่ท้ายเกวียน ก่อนลดเสียงลงพูดกับซิ่วเยว่ “ข้าพูดตามตรงนะ ถ้าครอบครัวข้าไม่ดีกับข้ามาตั้งแต่เด็ก ข้าก็คงไม่คิดถึงพวกเขานักหรอก เผลอ ๆ อาจจะขุ่นเคืองยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก~”