ตระกูลเจียงไม่ได้แตะต้องเงินก้อนนี้ของท่านแม่
หลังร้องไห้เสร็จ ท่านแม่ก็แบ่งเงินออกเป็นสองส่วน เงินที่แม่เฒ่าช่างปักให้มายังไม่ได้แตะต้อง ส่วนสินสอดยี่สิบตำลึงที่ตระกูลเจียงมอบให้ นางนำออกมาชำระหนี้สินของครอบครัวจนหมด แล้วไถ่นากลับคืนมา
เงินสินสอดที่เหลือ นางให้ท่านพ่อไปทำปิ่นเงิน ด้านบนสลักลายเมฆมงคลสองกลุ่มที่คลอเคลียกันไว้ ด้านหลังมีตัวอักษรคำว่า “โจว” ตัวเล็ก ๆ
ชีวิตของตระกูลเจียงยังคงดำเนินไปเช่นเดิม ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นอกจากในบ้านจะมีลูกสะใภ้ที่อ่อนโยนและงดงามเพิ่มมาอีกคน
ท่านปู่ราวกับไม่รู้ว่าท่านแม่มีเงินอยู่ในมือถึงแปดสิบตำลึง ซึ่งมากพอจะสร้างบ้านหลังใหญ่ที่ทำจากอิฐเขียวมุงกระเบื้องบนที่ดินในหมู่บ้าน และซื้อที่นาดี ๆ สักเจ็ดแปดหมู่
ทุกวันท่านยังคงออกไปหางานช่างไม้ หรือไม่ก็พาลูกชายไปช่วยงาน ได้เงินมาเท่าไรก็ส่งให้ผู้หญิงในบ้านดูแล
ท่านย่าก็ดูเหมือนจะไม่รู้เช่นกัน
นางเอาแต่พูดว่าลูกสะใภ้เป็นช่างปัก มือมีค่าดั่งทอง จะให้เปื้อนของสกปรกไม่ได้ ตั้งแต่ท่านแม่เข้าบ้านมาก็ไม่ยอมให้นางเข้าไปทำงานหน้าเตา พอเห็นท่านแม่ทำงานบ้าน ก็จะต่อว่าลูกชายว่าไม่รู้จักถนอมภรรยา
หลังจากนั้นท่านพ่อก็เริ่มติดนิสัยซื้อขี้ผึ้งบำรุงมือ เมื่อไปรับค่าแรงจากงานในตลาดหรือในเมือง ท่านจะตรงไปร้านเครื่องประทินผิวก่อน ซื้อขี้ผึ้งทามือสารพัดชนิดกลับบ้าน บางครั้งค่าแรงที่ได้จากการทำงานทั้งวันยังไม่พอ ต้องควักเงินตัวเองจ่ายเพิ่มด้วยซ้ำ
ท่านแม่ใช้ชีวิตอย่างสบาย แต่ก็ทำงานบ้านหนัก ๆ ไม่ได้ จึงเริ่มคิดหาทางหาเงิน
นางวาดลวดลายเองได้ แล้วนำของอย่างถุงหอม ผ้าเช็ดหน้า และหน้าพัดไปขายที่ตลาด ผู้คนต่างเต็มใจซื้อ ไม่นานก็ได้รู้จักกับบรรดาผู้ดีและตระกูลมั่งคั่งในท้องถิ่น นางส่งงานปักให้พวกเขาเป็นประจำทุกเดือน กลับหาเงินได้มากกว่าท่านพ่อที่ใช้แรงงานเสียอีก