ท่านป้าหลิวได้ยินแล้วก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง “หาเจอเร็วขนาดนี้เลยหรือ? เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ!”
นางรู้ว่าเจียงเหวินเยว่ถูกซื้อมาจากนอกจวน และพอได้ยินเรื่องครอบครัวของนางมาบ้างเลา ๆ พอรู้เช่นนี้จึงพลอยดีใจไปด้วย
ระหว่างพูด นางก็หันไปมองเจียงฉงซาน หากพินิจให้ดี สองพ่อลูกก็ดูคล้ายกันอยู่หลายส่วน
ท่านป้าหลิวยิ้มพลางโบกมือให้เจียงฉงซาน “พูดอะไรกันเช่นนั้น ปกติเหวินเยว่เด็กคนนี้ก็ว่าง่ายและเอาใจใส่ จะต้องให้ข้าคอยดูแลที่ไหนกัน?”
พูดจบ นางก็มองขนมผลไม้เชื่อมที่เจียงเหวินเยว่ยื่นให้ น้ำเสียงเจือแววตำหนิอยู่บ้าง “เด็กคนนี้นี่ นาน ๆ ทีจะได้ออกไปเดินเล่น ยังอุตส่าห์ซื้อของมาฝากข้าอีก ห่อใหญ่ขนาดนี้คงไม่ถูกเลยสินะ?”
“นาน ๆ ทีเอง ท่านป้าอย่ารังเกียจเลยเจ้าค่ะ”
เจียงเหวินเยว่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “ข้าตามหาครอบครัวเจอแล้ว นับเป็นเรื่องน่ายินดีเหมือนกัน ท่านป้าก็พลอยรับโชคดีไปด้วยนะเจ้าคะ!”
ท่านป้าหลิวชอบคำพูดของนางอยู่แล้ว พอได้ยินก็หัวเราะร่าและรับของไว้ “เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ เห็นทีข้าจะได้อาศัยโชคดีจากเจ้าอีกแล้ว ต่อไปถ้าพ่อเจ้ามาหา ก็ให้มาที่ประตูเล็กตรงนี้ได้เลย ข้าช่วยไปบอกให้ได้ ไม่มีปัญหา”
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนท่านป้าแล้วเจ้าค่ะ~”
“เอาละ อย่ายืนคุยกันตรงประตูเลย เดี๋ยวจวนก็จะลงกลอนแล้ว พวกเจ้าสองคนออกไปนานแล้วยังไม่กลับมา ข้ากลัวว่าจะกลับมาไม่ทันเวลาเสียอีก”
ท่านป้าหลิวหลีกทางให้พลางกวักมือเรียก “รีบเข้ามาเถอะ อีกเดี๋ยวก็ถึงเวลาปิดไฟแล้ว”
สี่เชวี่ยรีบวิ่งเข้าไปหา ยิ้มพลางคำนับท่านป้าหลิวอย่างนอบน้อม
ในอ้อมแขนของนางยังมีกระดาษน้ำมันห่อของอยู่สองห่อ ข้างในเป็นผลไม้แห้งและของกินเล่นหลายชนิดที่เด็กสาวชอบกิน เจียงเหวินเยว่ซื้อมาให้พร้อมกัน เพื่อให้นางเอากลับไปแบ่งกินกับซิ่วเยว่และสาวใช้ตัวน้อยคนอื่น ๆ ที่พักห้องเดียวกัน