ซิ่วเยว่ประคองชามน้ำแกงร้อน มองน่องไก่ในชามด้วยแววตาเลื่อนลอยอยู่บ้าง
ในความทรงจำ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้กินน้ำแกงไก่ที่บ้านต้ม และเป็นครั้งแรกที่มีคนตักน่องไก่ใส่ชามให้นาง...
เมื่อก่อนที่บ้านไม่มีปัจจัยเช่นนี้
คนเดียวในบ้านที่ได้กินไก่คือบิดาของนาง แต่ไม่ใช่ไก่ที่นำมาต้มเป็นน้ำแกงแล้วทุกคนล้อมวงกิน หากเป็นเวลาที่บิดาหาเงินจากข้างนอกได้ บางครั้งเขาก็จะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ซื้อไก่ย่างกลับมาแกล้มสุรา
น่องไก่ซึ่งมีเนื้อมากที่สุดและนุ่มที่สุดจะถูกกินเป็นอย่างแรก จากนั้นจึงเป็นอกไก่ ปีกไก่ เนื้อไก่ หนังไก่...
สุดท้ายเมื่อบิดากินดื่มจนอิ่มหนำ หากไม่ลงมือตบตีใครก็จะล้มตัวหลับ ทิ้งคอไก่ ตีนไก่ และกระดูกไก่กองระเกะระกะไว้บนโต๊ะ ถึงค่อยถึงคราวที่มารดาของนางแบ่งให้ทุกคน
ตอนนั้นน้องสาวคนที่สามกับคนที่สี่ยังไม่เกิด มารดาของนางก็ยังไม่ได้หมกมุ่นผิดปกติเหมือนในภายหลัง
มารดาจะค่อย ๆ แกะเศษเนื้อกับหนังไก่ที่ยังติดอยู่ตามโครงไก่ออกมาอย่างละเอียด แล้วเก็บไว้ให้นางกับพี่สาวกิน ส่วนตัวเองแทะกระดูก ดูดกินน้ำจากกระดูกแล้วเคี้ยวเศษกระดูก
สำหรับซิ่วเยว่ในวัยเด็ก นั่นคืออาหารเลิศรสและความสุขที่สุดในชีวิต
แต่ก็มีเพียงสองสามครั้งเท่านั้น
ซิ่วเยว่หลุบตาลง มองน่องไก่ชิ้นใหญ่ที่ยังสมบูรณ์อยู่ในชาม มือประคองชามดินเผาหยาบจนรู้สึกร้อน แต่นางก็ไม่อยากวางลง ไม่รู้ว่าเพราะถูกลวกหรือไอร้อนอบจนแสบตา ดวงตาของนางจึงรู้สึกฝืดอยู่บ้าง
แต่กลับไม่มีน้ำตา
นางจึงก้มหน้า ค่อย ๆ จิบซุปไก่เงียบ ๆ
ฝีมือทำอาหารของท่านย่าเจียงดีมาก แม้เครื่องปรุงจะเรียบง่าย แต่วัตถุดิบล้วนมีคุณภาพ ทั้งยังตุ๋นไว้นานพอ กลิ่นหอมของเนื้อไก่กับหน่อไม้แห้งละลายอยู่ในน้ำแกง พอจิบลงไป ความอุ่นและรสหวานสดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง