เจียงฉงซานได้ฟังแล้วก็ส่ายหน้า “ค่าจ้างวิ่งธุระอะไรจะแพงขนาดนั้น? พวกเจ้าสองสาวยังไม่รู้ราคาตลาด หากไหว้วานคนไปทำธุระทั่วไป อย่างมากก็ให้สัก 10-20 อีแปะก็พอแล้ว”
ที่สำคัญคือบ้านของสี่เชวี่ยอยู่ไกล ระหว่างทางอาจต้องนั่งเรือหรืออะไรทำนองนั้น จึงต้องมีเงินค่าเดินทางให้บ้าง
ทั้งแรงงานและเวลาล้วนมีราคาถูกมาก
เจียงฉงซานเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อวาน ยังไม่มีเวลาไปสอบถามเส้นทาง แต่เขาตัดสินใจไว้แล้ว จึงเอื้อมมือหยิบเศษเงินออกมาเพียงไม่กี่ชิ้น แล้วดันถุงเงินที่เหลือกลับไปให้
“เงินนี่ข้าจะช่วยเอาไปส่งให้ ไม่ต้องจ่ายหรอก นางก็เป็นเพื่อนของเยว่เอ๋อร์ด้วย”
เจียงเหวินเยว่เดาไว้แล้วว่าเขาคงไม่รับ แต่คนที่จะต้องวิ่งธุระคือเจียงฉงซาน จะคิดค่าจ้างหรือไม่ก็ให้เขาตัดสินใจ นางไม่คิดตัดสินใจแทนท่านพ่อ
นางยิ้มพลางหยอกว่า “สี่เชวี่ยยังกลัวด้วยซ้ำว่าเงิน 200 อีแปะจะน้อยไป ท่านพ่อไม่รับจริงหรือเจ้าคะ?”
เจียงฉงซานส่ายหน้าอีกครั้ง แล้วตอบอย่างจริงใจและเรียบง่ายว่า “แค่เดินทางไปเที่ยวเดียว ข้าจะรับเงินพวกเจ้าได้อย่างไร?”
“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะเอากลับไปคืนสี่เชวี่ยนะเจ้าคะ”
เจียงเหวินเยว่ไม่ฝืนเขา เก็บถุงเงินกลับเข้าอก โจวอวิ๋นเหนียงก็เลิกม่านหญ้าเดินเข้ามา “จื่อเอ๋อร์กับอาจิ่งหลับหรือยัง? พ่อลูกกำลังคุยอะไรกันอยู่?”
“เยว่เอ๋อร์มีเพื่อนคนหนึ่งในจวน ข้าเคยพบเมื่อวาน บ้านเดิมอยู่ไม่ไกลจากเมืองในเขตจวน นางไหว้วานให้ข้าเอาเงินสำหรับใช้ช่วงฤดูหนาวไปให้ครอบครัว”
เจียงฉงซานซื่อตรงยื่นเงินให้นางดู ไม่ปิดบังเรื่องราวแม้แต่น้อย
โจวอวิ๋นเหนียงเหลือบมองแล้วพยักหน้า “เป็นเรื่องดีที่ควรทำ ช่วงนี้เจ้าก็ไม่ได้ออกไปหางาน ช่วยเดินทางไปสักเที่ยวเถิด เด็กสาวพวกนางอยู่ในจวน ทำอะไรไม่ค่อยสะดวก”