โจวอวิ๋นเหนียงฟังคำพูดของบุตรสาวแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ “แม่ไม่ต้องการทองเงินหรืออัญมณีล้ำค่า ขอแค่เจ้ากลับบ้านมาอย่างปลอดภัยก็พอ”
พลางเอี้ยวตัวมา ลูบใบหน้าบุตรสาวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เพราะฉะนั้น เยว่เอ๋อร์ บอกความจริงกับแม่มา หากเจ้าจะไถ่ตัว เรื่องนี้ต้องทำอย่างไรบ้าง?”
“ข้าไม่ได้บอกท่านพ่อไปแล้วหรือเจ้าคะ?” เจียงเหวินเยว่กะพริบตาปริบ ๆ พยายามกลบเกลื่อน
“ท่านพ่อของเจ้าไม่เคยติดต่อกับพวกฮูหยินจากตระกูลใหญ่ เจ้าหลอกท่านได้ แล้วยังคิดจะมาหลอกแม่อีกหรือ?”
โจวอวิ๋นเหนียงพอมีความรู้ความเข้าใจอยู่บ้าง งานปักผ้าส่วนใหญ่ที่นางทำก็ส่งไปตามตระกูลผู้ดีทั่วไปชาวบ้านที่ไหนจะซื้อไหว?
แม้ไม่เคยอยู่ในตระกูลผู้ดี แต่ฮูหยินสูงศักดิ์ที่มีสาวใช้กับแม่นมคอยรับใช้ นางก็พบเห็นมามาก อีกทั้งบางครั้งยังได้พูดคุยกับคุณนายจ้าวแห่งร้านปักผ้าซิ่วอีอยู่บ้าง จึงพอจะสังเกตเห็นเค้าลางบางอย่างได้
ก่อนหน้านี้ เจียงเหวินเยว่จึงบอกเจียงฉงซานว่า เพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน ต้องรออีกหลายปีกว่าจะมีโอกาสไถ่ตัว
การรอโอกาสนั้นเป็นเรื่องจริง แต่การบอกว่าต้องรออีกหลายปีเห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงข้ออ้าง
โจวอวิ๋นเหนียงแค่อยากถามให้ชัดเจน
ถึงจะไถ่ตัวบุตรสาวกลับมาไม่ได้เร็วขนาดนั้น อย่างน้อยก็อยากรู้ว่าทางจวนมีกฎเกณฑ์อย่างไรบ้างมิใช่หรือ?
เมื่อเห็นว่าคงหลอกมารดาไม่สำเร็จ เจียงเหวินเยว่ก็หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ที่จริงข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำอย่างไรถึงจะไถ่ตัวได้ ข้าเพิ่งเข้าจวนมาเอง เรื่องแบบนี้ก็ไม่สะดวกจะไปถามคนในจวน เคยได้ยินแค่เป็นครั้งคราวว่าสาวใช้ที่อายุถึงเกณฑ์จะถูกปล่อยออกไป แต่รายละเอียดเป็นอย่างไรข้าไม่รู้เลยเจ้าค่ะ”