เห็นเด็กหญิงตัวน้อยถูกคนในครอบครัวขายมามากแล้ว แต่คนที่มาหานางถึงที่เพื่อขายตัวเองนั้นมีไม่มากนัก
แม่เฒ่าหวังประทับใจเจียงเหวินเยว่เป็นพิเศษ สาเหตุหลักก็เพราะสิ่งที่เด็กน้อยทำช่างพบเห็นได้ยาก
เด็กหญิงอายุเพียงเจ็ดแปดขวบกล้าขายตัวเอง ตอนถูกขายต่อยังรู้จักขอบคุณหญิงชราที่ทำอาชีพขายคนอย่างนางอีก เรื่องแปลกเช่นนี้นางเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก แม่เฒ่าหวังจึงยากจะลืมลง
ตอนนี้เจียงฉงซานผู้เป็นพ่อของเด็กน้อยก็ยังพยายามหาทางมาหานางถึงที่
แม่เฒ่าหวังได้แต่คิดว่าครอบครัวนี้ช่างมีน้ำใจ ไม่แปลกที่เลี้ยงเด็กหญิงตัวน้อยเช่นนั้นออกมาได้ นางใจดีกว่าปกติ บอกเจียงฉงซานว่าขายเด็กไปตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว อยากไถ่ตัวคืนก็คงไม่ได้
เจียงฉงซานผิดหวังและเสียใจอยู่บ้าง แต่ก็เตรียมใจไว้แล้ว เขารีบถามแม่เฒ่าหวังว่าขายลูกสาวไปที่ไหน ยังอยู่ในเมืองเจียงหนิงหรือไม่
แม่เฒ่าหวังได้ยินดังนั้นก็ระแวดระวังขึ้นมา พอถามต่อก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เขาตั้งใจจะไปไถ่ตัวลูกสาว
นางเปลี่ยนสีหน้าทันที บอกเพียงว่าเมื่อเซ็นสัญญาขายตัวแล้วก็ไม่มีสิทธิ์กลับคำ หากปล่อยให้เขาตามไปหาผู้ซื้อแล้วดึงดันจะไถ่ตัวคนคืน ชื่อเสียงของโรงค้าคนแห่งนี้จะเหลืออะไรอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเหวินเยว่ถูกขายไปยังจวนเจ้าเมืองเซี่ย ต่อให้แม่เฒ่าหวังมีความกล้าถึงร้อยเท่าก็ไม่กล้าพูดออกไป ยิ่งไม่กล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับเรื่องนี้
นางไม่อยากแม้แต่จะมองเงินของเจียงฉงซาน สั่งให้คนไล่เขาออกจากโรงค้าคนทันที พร้อมบอกอย่ามาหาอีก
ไม่มีกฎเช่นนี้เสียหน่อย!
แต่ถ้าไม่เป็นไปตามกฎแล้วเจียงฉงซานจะไม่ทำหรือ? เขาซื่อก็จริง แต่ไม่ได้โง่
นอกจากแม่เฒ่าหวังแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเจียงเหวินเยว่ถูกขายไปที่ไหน ท่ามกลางผู้คนมากมาย เขากับผู้เฒ่าเจียงเที่ยวหางานทำ ส่วนโจวอวิ๋นเหนียงอยู่บ้านปักผ้าทั้งวันทั้งคืน ทั้งครอบครัวประหยัดกินประหยัดใช้ เก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ก็หวังเพียงว่าจะไถ่ตัวลูกสาวกลับมาได้เร็ววัน