เมื่ออาการป่วยของโจวอวิ๋นเหนียงดีขึ้นจนเกือบหาย น้ำท่วมก็เริ่มลดลงอย่างช้า ๆ การเก็บกวาดลำน้ำและถมถนนหลวงที่ถูกน้ำท่วมเสียหายต่างคืบหน้าไปด้วยดี ทางการจึงเริ่มตรวจนับจำนวนผู้ประสบภัย
ครอบครัวที่กลับถิ่นเดิมได้ต่างพากันกลับไป ส่วนผู้ประสบภัยที่เหลือก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลง สุดท้ายเหลืออยู่ราวหนึ่งพันสามถึงหนึ่งพันห้าร้อยคน
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ประสบภัยวิ่งวุ่นจนยากแก่การดูแล ตั้งแต่วันที่ทางการเริ่มแจกโจ๊กบรรเทาทุกข์ ก็มีเจ้าหน้าที่ตั้งด่านล้อมค่ายเอาไว้ เหลือทางเข้าออกเพียงไม่กี่ทาง ทุกคนต้องลงชื่อเมื่อต้องการเข้าออก และห้ามเดินไปไหนมาไหนตามใจชอบ
หมู่บ้านตระกูลเจียงตั้งอยู่ในช่องเขาระหว่างภูเขาสองลูก ครั้นน้ำท่วมฉับพลัน บ้านเรือนและไร่นาก็ถูกพัดพังราบแทบจะในชั่วข้ามคืน
ตระกูลเจียงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะนิสัยสะสมท่อนไม้ของท่านปู่เจียง พวกเขาหนีน้ำท่ามกลางอุปสรรคมากมาย จนมาถึงค่ายผู้ประสบภัยในเมืองหลวงประจำจังหวัด ก็ไม่เคยพบคนในหมู่บ้านเดียวกันอีกเลย ตอนนั้นฟ้ามืด น้ำเชี่ยว ทุกคนต่างเอาตัวรอดกันแทบไม่ทัน แม้แต่ตระกูลเจียงเองก็ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านถูกน้ำพัดหายไป หรือหนีไปที่อื่นเหมือนพวกเขา
เมื่อกลับถิ่นเดิมไม่ได้ ครอบครัวของพวกเขาก็ทำได้เพียงอยู่ในค่ายผู้ประสบภัย รอทางการจัดการ
รออยู่อย่างนั้นอีกกว่าครึ่งเดือน ในที่สุดทางการก็ประกาศการจัดสรรที่อยู่ ผู้ประสบภัยไร้บ้านอย่างพวกเขาถูกแบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม กลุ่มเล็กมีเจ็ดถึงแปดครัวเรือน กลุ่มใหญ่มีถึงยี่สิบครัวเรือน แล้วกระจายไปตั้งถิ่นฐานตามหมู่บ้านต่าง ๆ รอบเมืองเจียงหนิง โดยย้ายทะเบียนบ้านตามไปด้วย
ตระกูลเจียงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่มีคนมากที่สุด พวกเขาต้องเดินทางไปยังหมู่บ้านถงฮวาในเขตเมืองชิงเหอพร้อมผู้ประสบภัยอีกสิบเก้าครัวเรือน ซึ่งต่างพาครอบครัวมาด้วย