“ถ้าข้าซื้อเยอะ ราคาจะถูกลงได้ไหม?” นางถามเด็กหนุ่มเร่ขายของ
เด็กหนุ่มยังไม่ทันตอบ สี่เชวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า “พวกเรามาด้วยกัน ซื้อเยอะพวกท่านก็ขายได้มากขึ้น อย่างไรก็ควรลดให้บ้างสิ?”
เด็กหนุ่มอึกอัก ไม่รู้จะตอบอย่างไร ตอนนั้นเอง พ่อค้าหนุ่มใหญ่อีกคนที่อยู่คนละฝั่งก็ขายของเสร็จพอดี พวกสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่แวะมาซื้อของก่อนหน้านี้เดินจากไปอย่างพึงพอใจ ในที่สุดเขาก็มีเวลามาต้อนรับเจียงเหวินเยว่กับคนอื่น ๆ
เมื่อรู้ว่าเจียงเหวินเยว่ต้องการซื้อลูกปัด พ่อค้าหนุ่มใหญ่ก็ยิ้มทันที “คุณหนูตาถึงจริง ๆ ลูกปัดพวกนี้ข้าเลือกมาอย่างดี สีสันสดใสสวยงาม ถ้าซื้อเยอะ ข้าจะปัดเศษให้”
เจียงเหวินเยว่ลองลูบขอบกล่อง พอสัมผัสได้ถึงฝุ่น นางก็รู้ว่าลูกปัดเหล่านี้ขายไม่ค่อยออก คนทั่วไปเห็นว่าแพง ส่วนคนมีเงินก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา
นางไม่รีบต่อราคา ใช้ไม้ไผ่แบนเล็ก ๆ เขี่ยเลือกเม็ดลูกปัดแก้วหลายเม็ด จากนั้นหยิบลูกปัดทองแดงมาครึ่งห่อ ลวดทองแดงเส้นเล็กหนึ่งกำ และด้ายสีต่าง ๆ แล้วถามรวมกับของอย่างอื่นที่เลือกไว้ก่อนหน้านี้ว่า “ทั้งหมดนี่ราคาเท่าไร?”
พ่อค้าหนุ่มใหญ่คิดเลข “ลูกปัดแก้ว 200 อีแปะ ลูกปัดทองแดง 75 อีแปะ รวมกับลวดทองแดง หวีไม้ ด้าย แล้วก็อย่างอื่น... ทั้งหมด 430 อีแปะ”
การซื้อขายครั้งนี้ไม่นับว่าเล็กน้อย พ่อค้าหนุ่มใหญ่ยิ้มอย่างยินดี “ข้าลดให้อีก 10 อีแปะ คิดแค่ 420 อีแปะก็แล้วกัน!”
เจียงเหวินเยว่ยังไม่ทันพูด สี่เชวี่ยก็ร้องขึ้นอย่างตกใจ “แพงขนาดนี้เชียว?!”
นางรีบเกลี้ยกล่อมเจียงเหวินเยว่ “อย่าไปฟุ่มเฟือยเหมือนซิ่วเยว่เลย ลูกปัดพวกนี้เม็ดเล็กนิดเดียว ซื้อมาก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร แถมยังแพงเกินไปด้วย”
“ใครบอกว่าไม่มีประโยชน์ ลูกปัดพวกนี้สวยจะตาย แวววาวระยิบระยับ เอาไปทำกำไลก็ได้” พ่อค้าหนุ่มใหญ่รีบพูด พอเห็นเจียงเหวินเยว่เงียบไป เขาก็นึกได้ว่าลูกปัดเหล่านี้ขายไม่ออกมานานแล้ว