“ไม่ได้ขาดอะไรเลย ตอนนี้ที่บ้านมีครบทุกอย่างแล้ว ทั้งเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาว เสบียงอาหาร ฟืน ก็เตรียมไว้ครบหมดแล้ว...”
เจียงฉงซานส่ายหน้ารัว ๆ เขาไม่รู้จะพูดปลอบใจอย่างไร จึงได้แต่ย้ำซ้ำไปซ้ำมา “เยว่เอ๋อร์ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ที่บ้านมีครบทุกอย่างจริง ๆ”
เจียงเหวินเยว่จะเชื่อได้อย่างไร
ถึงจะมีครบ แต่คุณภาพของกินของใช้จะดีหรือไม่ดี ดูจากตัวท่านพ่อก็รู้แล้ว ปิดบังไม่มิดหรอก
“ตอนนี้ข้าทำงานอยู่ที่จวนเซี่ย ทุกเดือนมีวันหยุดหนึ่งวัน ออกนอกจวนได้ แต่ค้างคืนข้างนอกไม่ได้ พอฟ้ามืดก็ต้องกลับไป”
เจียงเหวินเยว่ไม่เถียงกับท่านพ่อ นางจัดการวางแผนทันที “ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวเราหาที่กินข้าวกันก่อน ช่วงบ่ายข้าจะไปซื้อของกับท่านพ่อพอดี ท่านพกเงินมาด้วย ส่วนข้าก็มีเงินอยู่บ้าง ก่อนอากาศจะหนาวลงในช่วงต้ายหาน เราจะซื้อของที่บ้านยังขาดอยู่ให้ครบ”
“เยว่เอ๋อร์ ที่บ้านไม่จำเป็นต้อง...” เจียงฉงซานเริ่มร้อนใจ
เงินยี่สิบตำลึงที่เขานำมานั้นตั้งใจเอาไว้ไถ่ตัวลูกสาว ต่อให้ที่บ้านยากจนจนแทบไม่มีข้าวกิน ตระกูลเจียงก็ยังไม่เคยแตะเงินก้อนนี้ จะเอามาซื้อของเข้าบ้านได้อย่างไร
“ท่านพ่อ ในที่สุดก็หาข้าพบทั้งที ตอนนี้ข้าพูดอะไรท่านก็ไม่ฟังแล้วหรือ”
เจียงเหวินเยว่แสร้งทำหน้าเศร้ามองเขา “ข้าบอกแล้วว่าอยู่ที่จวนเซี่ยสบายดี ดูเสื้อผ้าที่ข้าสวมก็รู้แล้ว ท่านอยากให้ข้าทำงานในจวนไปพลาง แล้วต้องคอยกังวลอยู่ทุกวันว่าที่บ้านได้แต่ใส่เสื้อผ้าขาด ๆ กินข้าวหยาบ ๆ ทุกคนในครอบครัวลำบากกันอย่างนั้นหรือ”
เจียงฉงซานพลันพูดอะไรไม่ออก