เผชิญศิษย์เนรคุณสามคน
จางไห่ฉีกำชับตัวเองเป็นครั้งที่หนึ่งหมื่นเอ็ด ให้หายใจลึก ๆ ใจเย็นลง
ฉันเลี้ยงมา ฉันสั่งสอนเอง
ฉันสอนดี
ไม่โกรธ ไม่โกรธ โกรธแล้วป่วย ไม่มีใครมาแทน
จางไห่ฉีอยากจะตบหน้าตัวเองจริง ๆ ไปใช้แนวนุ่มนิ่มทำไมกัน
เดิมทีอยากให้พวกเขาคิดให้ดีเอง แต่รู้แต่แรกแล้วว่า สามคนนี้สมองแต่ละเส้นไม่เหมือนใคร ไม่มีเส้นประสาทที่ละเอียดอ่อนเลยสักนิด
เรื่องใหญ่สำหรับคนทั่วไป อาจจะสู้เรื่องให้จางไห่โหลวไม่ได้กินข้าวสักมื้อไม่ได้ สู้เรื่องให้จางไห่หยูกินขนมเกาลัดไม่ได้ สู้เรื่องให้จางไห่เซียไม่ได้เจอสองน้องชายไม่ได้
คิดแบบนี้ก็ง่ายขึ้น
จางไห่ฉีเคล็ดวิชาทำให้ร่างกายร้อนขึ้น รูปปั้นกิเลนหลากสีขนาดใหญ่ปรากฏบนผิว
ลูกศิษย์สามคนแรกยังอาละวาดอยู่ พอรูปกิเลนหลากสีปรากฏ ตาโตกันคนละหลายเท่า
จางไห่โหลวชี้ ๆ ว่า ๆ: "อาจารย์ ทางของท่านโหดจริง ๆ ไปสักเต็มหลังเมื่อไหร่ โดนอะไรกระตุ้นหรือเปล่า ใครมาทำให้ท่านไม่พอใจ พูดออกมา ศิษย์จะไปจัดการให้ท่านเอง!"
จางไห่ฉีเหลือบตามองเขา
"นี่คือเครื่องหมายของคนตระกูลจาง วิธีตรวจคนตระกูลจางมีแค่นี้ หนึ่งดูนิ้ว คนตระกูลจางนิ้วชี้กับนิ้วกลางยาวเป็นพิเศษ"
พูดไปก็ชูสองนิ้วเรียวยาวของตัวเองขึ้นเปรียบเทียบ
"สองดูรอยสัก รอยสักคนตระกูลจางมีสองแบบ สายหลักเป็นกิเลน สายรองเป็นฉงฉี รอยสักปกติไม่โผล่ พอเลือดร้อนถึงจะออก"
"ฉันเป็นสายหลัก สักกิเลน พวกสามคนสักได้แค่ฉงฉี"
"ต้องสักด้วยเหรอ..." จางไห่โหลวลังเล "ไม่ใช่ว่ามีปัญหากับลายนะ แต่หลัก ๆ ฉันได้ยินเมียอาจารย์เจิ้งพูดว่า ผู้ชายที่ชอบวาดมังกรเขียนนกไม่ใช่คนดี อาจารย์ ผมไม่สักได้ไหม?"
จางไห่ฉีกัดฟัน: "อย่ามาพูดมาก พวกสามคนใครมาสักก่อน?"
ปกติเวลาแบบนี้ จางไห่เซียต้องยืนอยู่ข้างหน้าสองน้องเสมอ
จริงอย่างที่คิด เขาพูดอย่างไม่ลังเล: "อาจารย์ ผมขอเป็นตัวอย่างให้น้อง ๆ เอง"
จางไห่ฉีให้เขานอนลงบนหินแผ่นเรียบ
ข้าง ๆ วางขวดโหลเรียงเป็นวง เห็นสีสันหลากหลาย คาดว่าเป็นสี
จางไห่เซียตอนขวางหน้าน้องไม่ลังเลเลย แต่ตอนนี้ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยปาก
"อาจารย์ อย่าได้... ฉันหมายถึง สีหลากสีมันเยอะไปหน่อย..."
จางไห่ฉีหัวเระเยาะ
คิดไปได้! คิดว่าเป็นสีธรรมดาเหรอ อยากได้สีอะไรก็มี สีเหล่านี้เป็นสมุนไพรหายากที่ทรงคุณค่า ใช้กับพวกสามคนชุดหนึ่ง ฉันทุ่มเทไปมากแค่ไหน ยังจะเอาสีหลากสีอีก ไปฝันเอาเถอะ!
รอยสักสีหลากสีของฉันเป็นของเฉพาะตระกูลจาง อย่าหวังเลย!
ไม่ใช่สีหลากสีก็พอ ขอแค่อาจารย์เล่นให้พอใจ ไม่ใช่ฉงฉีก็ยังได้ จางไห่เซียจึงนอนลงอย่างสบายใจ
มืออาจารย์เหมือนเครื่องมือเที่ยงตรง ใช้เข็มละเอียดเหมือนขนวัวแทงสีทีละจุดลงบนผิวของจางไห่เซีย
พอลายค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง
ตาจางไห่โหลวยิ่งสว่างขึ้น อยากลองทำท่าเริ่มถอดเสื้อ เหมือนกลัวว่าอาจารย์จะไม่สักให้ตัวเองซักที
แต่จางไห่หยูกลับดูแล้วขนลุกไปทั้งตัว
ถึงแม้จางไห่ฉีมือไม่สั่น เส้นลายลื่นไหล มีกลิ่นอายโบราณ
แต่เข็มที่เล็กขนาดนั้น หลายอันมัดรวมกัน แทงเข้าตัวจะเจ็บแค่ไหน?
นี่ไม่มียาชา แทงสด ๆ
อย่าเห็นว่าจางไห่เซียไม่ร้องเลย
แต่จางไห่หยูรู้จักเขาดี นั่นเป็นสีหน้าเจ็บปวดทนทาน
ส่วนจางไห่โหลวบ้านี่ โห ยิ่งเจ็บยิ่งตื่นเต้น บางทีเดี๋ยวสักเสร็จเขาจะฟินไปเลย
แต่ตัวเองไม่ได้อดทนเก่ง ไม่ได้บ้าแบบนั้น สองขาสั่นจะหนีแล้ว
จางไห่เซียถูกแทงจนเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก ยังยิ้มพูดกับจางไห่หยูได้: "วางใจ ไม่เจ็บ"
จางไห่หยูคิดในใจ ฉันเชื่อแกก็แปลก
จางไห่ฉีไม่มีความเมตตาปรานีอะไร
สักคนโตเสร็จก็ให้ลุกไป ไปนั่งในน้ำ
คนรองไม่ต้องเรียก ร้องก๊าบแล้วนอนลง
ยังปากดี: "อาจารย์ ไม่ต้องเป็นห่วงผม รีบมาเลย"
จางไห่ฉีกำลังฆ่าเชื้อเข็มเงิน ได้ยินก็หัวเราะ: "ได้ งั้นเอาตามที่ขอ"
เธอไม่ยั้งมือจริง ๆ
จางไห่หยูสังเกตเห็นสไตล์เส้นเปลี่ยน ประกอบกับท่าทางของฉงฉีก็เปลี่ยนด้วย
ฉงฉีบนตัวจางไห่เซีย ปีกชิดลำตัว เล็บเก็บเข้าที่ อยู่ในท่าปกป้อง ซุ่มเงียบ ไม่มีทีท่าก้าวร้าวออกมา
ฉงฉีของจางไห่โหลว เขี้ยวยื่นออกมา ปีกกางเต็มที่ ท่าทางพุ่งไปข้างหน้า ดุดันน่าเกรงขาม
แล้วจางไห่โหลวบ้านี่ก็ถูกสักจนฟินจริง ๆ
ตาแดงก่ำ มุมปากมีรอยยิ้มกระหายเลือด ทั้งตัวเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
พอจางไห่ฉีดึงเข็มสุดท้ายออก จางไห่โหลวพุ่งตัวออกจากพื้นเหมือนงู ลงบนยอดผนังหิน แขนขาเกาะห้อยหัวลงเหมือนจิ้งจก
เขามองลงมายังจางไห่หยู ความรู้สึกขนลุกเหมือนถูกสัตว์อันตรายจ้อง เกิดขึ้นจากซอกกระดูกจางไห่หยู ทำให้เขาอยากถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
แต่ยังไม่ทันขยับ
จางไห่โหลวบ้านี้กลับปล่อยมือปล่อยเท้า ปล่อยตัวหล่นจากยอดถ้ำเหมือนสิ่งของ ตูม! ลงไปในแอ่งน้ำ
น้ำกระเพื่อม
วินาทีต่อมา จางไห่โหลวพุ่งขึ้นจากน้ำ แขนยกขึ้นดันกระดูกสะบักสูง ปีกฉงฉีกางออก ราวกับกำลังจะบิน
"อาจารย์ เซี่ยวหยู เซี่ยจื่อ ตอนนี้ฉันรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง"
จางไห่หยูรีบเอาใจพี่ชาย ชูนิ้วโป้งให้: "ผมก็เห็นนะ พี่ชายตอนนี้หล่อสุด ๆ!"
จางไห่ฉีขี้เกียจดูท่าอวดดีของเขา
"เซี่ยวหยู ถึงตาแกแล้ว"
จางไห่หยูกลืนน้ำลาย พยายามจะพูดจาด้วยเหตุผล
"อาจารย์ คือแบบนี้ ผมว่าสองพี่ชายแข็งแกร่งขึ้นก็พอแล้ว ผมยังไงก็แข็งแกร่งไปไม่ไกล งดไปก่อนได้ไหม?"
จางไห่ฉีถลึงตาใส่: "อย่าให้ฉันพูดเป็นครั้งที่สอง รีบ ๆ มาเอง!"
จางไห่โหลวกระโดดออกจากแอ่งน้ำ ยืนขวางระหว่างน้องกับอาจารย์ พูดว่า: "เซี่ยวหยูไม่เอาก็เถอะ เขาทนความเจ็บนี้ไม่ไหว"
กล้ามเนื้อตึงเครียด พร้อมจะคุ้มกันน้องหนีทุกเมื่อ
ท่าทางแขนยาวขายาวแบบนี้ จางไห่หยูมองยังไงก็เห็นภาพสไปเดอร์แมนบางคน
จางไห่เซียเดินออกจากแอ่งน้ำ พูดเสียงนุ่ม: "อาจารย์ ผมกับโหลวจื่อจะ protect เซี่ยวหยูเอง"
จางไห่ฉีแทบหัวเราะออกมา: "แสดงความรักพี่น้องต่อหน้าแกใช่ไหม?"
"ยังไง แกบ้า จางไห่เซียก็บ้าตามด้วย?"
"พวกแก protect เขาได้ชั่วครู่ แต่จะ protect ตลอดชีวิตได้เหรอ? เขาต้องมีเวลาอยู่คนเดียว แล้วจะทำยังไง ปล่อยให้ชะตากำหนด?"
จางไห่โหลวเปลี่ยนใจก่อน จากที่ขวางอาจารย์กลายเป็นดึงน้องไม่ให้หนี
"เซี่ยวหยู จริง ๆ ไม่เจ็บนะ กลับรู้สึกดีด้วย เชื่อพี่"
จางไห่หยูลืมตากว้าง มองพี่ชายอย่างไม่อยากเชื่อ
ใครจะบ้าเหมือนแก ที่คิดว่าเรื่องแบบนี้ดี!
จางไห่เซียก็พูด: "เซี่ยวหยู งั้นทนหน่อยนะ เดี๋ยวออกไปพี่ซื้อขนมเกาลัดสด ๆ ให้กิน"
ตาจางไห่หยูแทบแดง จางไห่โหลวก็ช่างเถอะ ไม่คิดว่าแกตัวดี ๆ จะหักหลังกันด้วย
โลกนี้ยังมีความรักอีกไหม!
ความซื่อสัตย์อยู่ไหน ความเชื่อใจอยู่ไหน แล้วขนมเกาลัดอยู่ไหน?
จางไห่ฉีไม่ชอบคนพูดมาก คว้าตัวเขามาเหมือนจับลูกไก่ ปลดเสื้อกดลงนอน
แต่แทงเข็มแรกก็หยุด
"อาจารย์ เป็นอะไร?"
จางไห่หยูเงยหน้างง เขาเพิ่งจะกล้าขึ้นมา แต่เจ็บที่หลังแป๊บเดียว กลับไม่มีความเจ็บครั้งที่สอง
"ความรู้สึกมือไม่ถูก"
จางไห่ฉีพูดเสียงเรียบ
"หา?"
ทั้งสามคนฟังไม่เข้าใจ
ความรู้สึกอะไร?
สักสองคนแรกก็ถูกทั้งคู่ พอคนที่สามถึงจะไม่ถูก?
แต่จางไห่ฉีลุกขึ้นแล้ว เก็บขวดโหลทีละอัน
"รอยสักตระกูลจางไม่เหมือนรอยสักทั่วไป ยาสมุนไพรซึมเข้าร่างกาย จะเกิดปฏิกิริยากับร่างกายของแต่ละคน พูดอีกอย่าง ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนทำ แต่ร่างกายพวกแกเลือกแบบเอง"
"แต่ร่างกายของเซี่ยวหยูพิเศษมาก ไม่ตอบสนองต่อยาสมุนไพรเลย ตัวอย่างแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ว่าจะความสามารถสูงต่ำ ก็ควรมีปฏิกิริยาบ้าง"
"ฉันหวังว่าจะใช้รอยสักเพิ่มความแข็งแกร่งให้เขา เห็นทีจะฝืนเกินไป"