เอเธอลินด์โอบไป๋ซิงไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างค่อย ๆ ชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า น้ำเสียงเย็นเยียบและว่างเปล่าราวกับระฆังมรณะที่ดังมาจากสุดขอบโลก
“จงสดับฟัง สายลมหนาวแห่งแดนเหนือสุด”
“จงเงียบงัน ชีพจรแห่งกาลเวลา”
“ข้าคือแม่มดแห่งน้ำแข็ง เอเธอลินด์ ขอประกาศในนามแห่งเหมันต์นิรันดร์—”
“เกล็ดน้ำค้างแข็งเป็นมงกุฎ หิมะเป็นอาภรณ์ น้ำแข็งเป็นโลงศพ”
“สรรพสิ่งจงเยือกแข็ง ทุกความคิดจงสงัด”
“—『เพลงส่งวิญญาณแห่งเหมันต์นิรันดร์·ศูนย์สัมบูรณ์』!”
จุดแสงสีฟ้าลอยขึ้นจากปลายนิ้วของนาง มุ่งสู่เวิ้งฟ้า
ชั่วพริบตาต่อมา ความหนาวเย็นจากสุดขอบนรกก็ระเบิดโหมกระหน่ำราวคลื่นยักษ์
“อ๊ากกกก—”
“อะไรน่ะ? หนาวเหลือเกิน ไม่!”
“ช่วยด้วย! ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย ท่านแม่มด!”
เหล่าแม่ทัพมนุษย์หันม้าหนีอย่างหวาดผวา ทว่ากีบทั้งสี่ของม้ากลับถูกน้ำแข็งปกคลุมไปแล้ว
เขามองเกราะของตนจับตัวเป็นน้ำค้างแข็ง ร่างกายค่อย ๆ โปร่งใสขึ้นทีละน้อยอย่างสิ้นหวัง
“ไม่... ข้ายัง...”
เสียงของเขาขาดหายไปกลางคัน
กองทัพพันธมิตรที่แผ่ขยายเต็มหุบเขาและภูเขา กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายท่ามกลางคลื่นความหนาวเย็นระดับศูนย์สัมบูรณ์
ความหวังที่ไป๋ซิงแลกมาด้วยชีวิตว่า “นางจะไม่ทำลายล้างโลก” ถูกบดขยี้จนแหลกสลายในวินาทีนั้น
พายุหิมะคำรามพัดมา ปกคลุมทั่วทั้งแดนเหนือ
ธารน้ำแข็งที่ไม่เคยละลายมานับหมื่นปีสูงตระหง่านขึ้นอีกพันจั้ง กักขังทุกคนและโลกใบนี้ไว้ในความเงียบงันชั่วนิรันดร์
จากนั้น ภูเขาหิมะทั้งลูกก็พังทลายลง
ชั้นน้ำแข็งอันใสกระจ่างระเบิดกระจายราวกับเงินยวง ฟ้าดินถล่มทลาย สรรพสิ่งพินาศสิ้น
แดนเหนือเงียบงันลงอย่างสิ้นเชิง
กระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่มาช้าเกินไปจึงดังขึ้นแผ่วเบา ราวกับกำลังมอบคำตัดสินสุดท้ายให้แก่จุดจบที่ไม่มีผู้ใดได้เห็น
【ติ๊ง—】
【แม่มดเหมันต์สุดขั้ว·เอเธอลินด์ ค่าความชื่นชอบ +1】
【ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 100】
【ระบบ: ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับความสำเร็จลับขั้นสุดท้าย 「การไถ่บาปของเหล่าแม่มด」!】
【ปลดล็อกฉากจบที่แม่มดทุกคนรอดชีวิตแล้ว ความคืบหน้าของเกม 100%】
【กำลังคำนวณคะแนนประเมินสุดท้าย...】
【คะแนนประเมิน: เอสเอสเอส+】
【คำเตือน: ตรวจพบพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ แม่มดเหมันต์สุดขั้วกำลังเรียกพวกพ้องทั้งหมด...】
【กำลังโหลดเนื้อเรื่องลับ...】
ส่วนไป๋ซิงซึ่งจบเกมไปแล้วรออยู่นาน ทว่าตรงหน้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“หืม?”
เขาครางด้วยความสงสัยอยู่ในห้วงสำนึก
“จอดำไปแล้วเหรอ? ระบบ? แล้วหน้าสรุปผลล่ะ? ภาพคัตซีนล่ะ? ฉากจบล่ะ?”
“เฮ้ ๆ มีใครอยู่ไหม? นี่มันอะไรกัน—”
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วมาแต่ไกล
เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับดังมาจากอีกฟากของชั้นน้ำแข็งนับพัน
“ไป๋ซิง—”
เขายังไม่ทันได้ตอบ สติสัมปชัญญะก็ถูกรั้งไว้ด้วยบางสิ่ง ก่อนจะดิ่งวูบลงไปอย่างฉับพลัน
วินาทีถัดมา ไป๋ซิงก็เบิกตาโพลง
“ซี๊ด เจ็บ ๆ ๆ!”
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ความปวดศีรษะรุนแรงราวกับถูกค้อนเทพอัสนีร้อยอันฟาดใส่
“นี่คือผลข้างเคียงของเกมวีอาร์เหรอ? ผมก็แค่ออนไลน์ต่อเนื่องเกินร้อยชั่วโมงเอง...”
เขายกมือขึ้นนวดหน้าผากโดยไม่รู้ตัว แล้วพึมพำว่า
“ไม่ได้การแล้ว ต้องให้คะแนนแย่ ๆ กับผู้พัฒนาเดี๋ยวนี้เลย”
เขาบ่นไปพลางสำรวจรอบตัวไปพลาง
แล้วก็ชะงักค้าง
รอบด้านเป็นกระท่อมมุงจากธรรมดา ๆ หลังหนึ่ง
ผนังไม้ หลังคามุงฟาง มุมห้องมีกองหญ้าแห้งอยู่หลายมัด ส่วนโต๊ะไม้ตรงหน้าโยกคลอนจนแทบจะพัง
แสงแดดส่องลอดรอยแยกของหน้าต่างที่ผุพังเข้ามา ฝุ่นลอยเอื่อยอยู่ในลำแสง
ไป๋ซิงกะพริบตาปริบ ๆ
“นี่มัน... คุ้น ๆ อยู่นะ”
ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง—】
【ท่านผู้กล้าที่รัก ยินดีต้อนรับสู่ 「โลกของแม่มดผู้ทำลายล้างโลก」!】
【ภารกิจหลักเริ่มต้นแล้ว: ช่วยโลก】
【รายละเอียดภารกิจ: โลกนี้มีแม่มดผู้ทำลายล้างโลกทั้งห้าซ่อนตัวอยู่ การดำรงอยู่ของพวกนางจะนำพาโลกไปสู่ความพินาศ ขอให้ท่านผู้กล้าคลี่คลายวิกฤตที่เหล่าแม่มดก่อขึ้น และช่วยโลกใบนี้ไว้】
【คำแนะนำด้วยไมตรี: โลกนี้ใช้ประสบการณ์เสมือนจริงขั้นสุด ขอให้ท่านผู้กล้าดื่มด่ำกับทุกการพบพานอย่างเต็มที่】
ไป๋ซิง: “...”
เขาจ้องแผงโปร่งใสกลางอากาศ อ่านทีละตัวอักษร
สามวินาทีต่อมา
“หา? นี่มันฉากเปิดเกมไม่ใช่เหรอ? ผมไม่ได้เล่นจนจบไปแล้วหรือไง?”
เขาผุดลุกขึ้นนั่งทันที พลางขยี้ตา
ราวกับตอบรับความสงสัยของเขา หน้าต่างแจ้งเตือนบานใหม่ก็ปรากฏขึ้น
【แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบข้อมูลโฮสต์—ไป๋ซิง ผู้กล้ามือใหม่】
【คำแนะนำ: ท่านยังไม่ได้เริ่มภารกิจหลักใด ๆ โปรดออกเดินทางโดยเร็วเถิด ท่านผู้กล้า】
ไป๋ซิงอ้าปากค้างด้วยความตะลึงอยู่นาน พูดไม่ออกสักคำ
จากนั้นเขาก็ก้มลงมองข้างเตียง
ตรงนั้นมีดาบไม้ที่เริ่มขึ้นราเล็กน้อยวางอยู่เงียบ ๆ
ดาบไม้เก่า ๆ
อุปกรณ์มือใหม่ที่มือใหม่ที่สุดในบรรดาอุปกรณ์มือใหม่
“จริงเหรอเนี่ย...”
เขาหยิบดาบไม้ขึ้นมา รู้สึกราวกับวิญญาณถูกควักออกไป
“นี่มันรอบสองงั้นเหรอ? หรือว่าจริง ๆ แล้วผมทะลุมิติมา?”
ไป๋ซิงจ้องแผงโปร่งใส สีหน้าเหมือนเพิ่งกินขนมปังแห้งขึ้นราครึ่งชั่งเข้าไป
“เดี๋ยวนะ ระบบ นี่เอาจริงเหรอ? ผม ไป๋ซิง ผู้เล่นทดสอบเพียงคนเดียวในเซิร์ฟเวอร์ เพิ่งเล่นจบด้วยคะแนนประเมินเอสเอสเอส+ แล้วตอนนี้คุณกลับมาบอกผมว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่โลกของแม่มดผู้ทำลายล้างโลก’ เนี่ยนะ?”
แผงหน้าต่างไม่ขยับแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังคงสุภาพเรียบร้อยดังเดิม
【โฮสต์ที่รัก ท่านกำลังพูดถึงอะไรหรือ?】
“ผมถามว่าบริษัทเกมของพวกคุณบั๊กหรือเปล่าไง ผมเล่นจบไปแล้วนะ! ทำไมตอนนี้ถึงเด้งหน้าจอมือใหม่มาให้ผมอีก?”
【โฮสต์ ท่านหมายถึงบริษัทใดหรือ?】
ไป๋ซิงอ้าปาก แล้วก็หุบลงอีกครั้ง
【ข้าคือระบบของท่าน ท่านคือผู้ทะลุมิติ ส่วนข้าคือระบบของท่าน ความสัมพันธ์ระหว่างเราคือการลิขิตแห่งโชคชะตา เจตจำนงของเหล่าทวยเทพ และ—】
“พอ ๆ หยุดก่อน” ไป๋ซิงยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“ผมไม่ได้กำลังเล่นเกมอยู่เหรอ? ผู้ทะลุมิติอะไร? นี่ไม่ใช่เกมหรอกหรือ?”
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที
【โฮสต์ ท่าน... ฝันยาวมากหรือเปล่า?】
ไป๋ซิงถึงกับไปไม่เป็น
ก็จริง จะไปหัวเสียกับปัญญาประดิษฐ์ที่ติดมากับเกมทำไมกัน?
เนื้อเรื่องของเกมห่วย ๆ นี้ก็คือมีผู้กล้าถูกพลังลึกลับอัญเชิญมา เพื่อสังหารแม่มดและช่วยโลก
เพราะอย่างนั้น ปัญญาประดิษฐ์ห่วย ๆ ตัวนี้ถึงคิดว่าตัวเองเป็นผู้ทะลุมิติก็ไม่แปลก
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านี่เป็นรอบสองจริง ๆ ละก็...
ดวงตาของไป๋ซิงพลันเป็นประกาย
เขาพลิกตัวลงจากเตียง เท้าแตะพื้นเย็นเฉียบจนสะดุ้งวาบ
มุมกระท่อมมุงจากมีเหรียญทองสามเหรียญวางอยู่ นั่นคือเงินทุนเริ่มต้นสำหรับมือใหม่
เขากำเหรียญทองไว้ในมือ แล้วหยิบดาบไม้ขึ้นราจากข้างเตียงมาชั่งน้ำหนัก
【โฮสต์: ไป๋ซิง】
【ระดับ: แอลวี.1】
【อาชีพ: ผู้กล้า (ยังไม่ตื่นรู้)】
【สิ่งของที่ครอบครอง: ดาบไม้เก่า ๆ ×1, เหรียญทอง ×3】
【บันทึกการสังหารแม่มด: 0/5】
ไป๋ซิง: “...ให้ตายเถอะ สภาพแย่กว่าที่คิดไว้อีก”
เขาผลักประตูออกไป แสงแดดจ้าจนต้องหรี่ตา
【ติ๊ง! ภารกิจหลักอัปเดตแล้ว—】
【แจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์ ท่านจะไปที่ไหน? ภารกิจหลักคือกำจัดแม่มดผู้ทำลายล้างโลก ขอแนะนำให้ท่านไปยังกิลด์นักผจญภัยก่อน—】
“กิลด์ไว้ก่อน”
ไป๋ซิงเดินไปตามเส้นทางที่จำได้ ลัดเลาะผ่านถนนหินของเมืองเล็ก ๆ แล้วเลี้ยวเข้าสู่ตรอกที่แคบลงเรื่อย ๆ
กำแพงสองข้างทางทรุดโทรมลงทุกที แสงแดดค่อย ๆ ถูกอาคารสูงบดบัง กลิ่นอับชื้นคลุ้งอยู่ในอากาศ
เขาเดินมาราวหนึ่งเค่อ ก่อนจะพบกับลานกว้างเบื้องหน้า
ลานกลางแจ้งขนาดใหญ่ปรากฏแก่สายตา กรงและแผงขายของน้อยใหญ่ตั้งเรียงราย เสียงร้องเรียกลูกค้าอันอึกทึก เสียงโซ่เหล็กครูดไปกับพื้น และเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังปะปนกัน
ตลาดค้าทาส
บนลานแห่งนี้มีสินค้าขายสารพัด
แผงทางซ้ายขังทาสเผ่าสัตว์ไว้หลายคน มนุษย์หัววัวกล้ามเป็นมัดถูกโซ่เหล็กล่ามคอ ดวงตาเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู
ทางขวาเป็นแถวของเด็กสาวมนุษย์ ส่วนใหญ่ก้มหน้า มองพื้นด้วยแววตาด้านชา
ไป๋ซิงไม่ชายตามอง เดินตรงไปยังด้านในสุด
พ่อค้าทาสเผ่าสัตว์คนหนึ่งยื่นมือมาขวางเขา “น้องชาย สนใจดูของหน่อยไหม? เจ้าหนุ่มมนุษย์หมาป่าคนนี้ทั้งอึดทั้งสู้ เก่งงานยกของ แค่ยี่สิบเหรียญทองเอง—”
“ไม่ซื้อ”
“ถ้างั้นสาวจิ้งจอกคนนี้ เอาไว้นอนอุ่นเตียง—”
“ไม่ซื้อ”
ไป๋ซิงเดินต่อ
พ่อค้าทาสถ่มน้ำลายตามหลัง “ไอ้ยาจก”
ไป๋ซิงไม่สนใจ เดินลึกเข้าไปในตลาดเรื่อย ๆ
ยิ่งเข้าไปด้านใน แผงขายของก็ยิ่งน้อยลง คุณภาพของทาสก็ยิ่งแย่ลง ในที่สุดก็เหลือเพียงแผงไม่กี่แผงที่ขาย “สินค้าตำหนิ” แม้แต่พ่อค้าทาสที่เฝ้าอยู่ก็ยังหาวอย่างเกียจคร้าน
มุมอับที่ห่างไกลที่สุดด้านในของตลาด มีกรงเหล็กเบียดอยู่ระหว่างกำแพงสองด้าน แสงแดดแทบส่องไม่ถึง
กรงนั้นเล็กมาก ภายในมีร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่
ผมยาวสีเงินห้อยลงมาถึงไหล่ ใบหน้าอันงดงามซุกอยู่กับเข่าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาสีม่วงดุจอัญมณีเพียงข้างเดียว ซึ่งกำลังมองออกมาผ่านช่องว่างระหว่างเส้นผมอย่างหวาดหวั่น
นางสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวใหญ่เกินขนาด ชายเสื้อลากไปกับพื้น ภาพรวมดูราวกับเด็กสาวที่ไร้พิษภัยอย่างยิ่ง
เซี่ยมู่อันอัน
ไป๋ซิงหยุดฝีเท้า
【ติ๊ง—】
【ยินดีด้วย โฮสต์ค้นพบแม่มดที่ยังไม่ตื่นรู้】
【ชื่อปัจจุบัน: ไม่มี】
【โปรดสังหารแม่มด เพื่อรับพลังเริ่มต้นของผู้กล้า】
【รางวัลการสังหาร: ผลึกแม่มด ×1 ผลึกแม่มดใช้ปลุกพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ได้】
【ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 0】
【แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านผู้กล้าที่รัก โปรดตามหากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ สังหารแม่มด และเริ่มต้นเส้นทางของผู้กล้าเถิด】