มุมปากของไป๋ซิงยกขึ้นเล็กน้อย
เป็นเธอจริง ๆ เหมือนกับรอบแรกไม่มีผิด
นี่คือ «ของขวัญต้อนรับมือใหม่» ที่เกมมอบให้ผู้เล่น แม่มดที่ยังไม่ตื่นพลัง ราวกับสัตว์อ่อนวัยที่ยังไม่มีเขี้ยว
ตามขั้นตอนปกติ ผู้เล่นจะซื้อตัวเธอแล้วพากลับที่พัก จากนั้นยามดึกเธอจะตื่นพลังขึ้นมากะทันหัน พยายามสังหารผู้กล้า ก่อนจะถูกผู้กล้าสังหารกลับ
ผู้กล้าจะได้รับผลึกแม่มด ปลุกพลังเวทมนตร์ขึ้นมา และเริ่มต้นเส้นทางปราบแม่มดผู้ทำลายล้างโลกอย่างเป็นทางการ
นี่คือเหตุผลที่ไป๋ซิงในรอบแรกไม่มีสิทธิ์มีเสียงในกองกำลังพันธมิตร เพราะเขาสละผลึกเม็ดนี้ไปตั้งแต่แรก
เขาเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
“โอ้โฮ แขกตาถึงจริง ๆ!”
เสียงแหลมเล็กเสียงหนึ่งขัดจังหวะความคิดของไป๋ซิง
พ่อค้าทาสร่างผอมแห้งราวกับไม้ไผ่รีบถูมือเดินเข้ามาหา รอยยิ้มบนใบหน้าจอมปลอมเสียจนเหมือนบีบน้ำออกมาได้
“แม่หนูคนนี้เป็นสินค้าชั้นดีที่สุดของข้าเลยนะขอรับ! ดูใบหน้านั่นสิ เส้นผมนั่น ดวงตานั่น หากพาไปเป็นสาวใช้ในงานเลี้ยงของท่านขุนนาง ก็เป็นหน้าเป็นตาไม่น้อยเลย!”
เขาลดเสียงลง พลางขยิบตา “แถมยังเด็ก ว่าง่าย ฝึกสอนได้ดี ท่านซื้อกลับไปแล้วจะเลี้ยงดูอย่างไรก็ได้ รับรองว่าเชื่อฟังแน่นอน!”
เขายื่นมือออกไป หวังจะคว้าผมของเด็กสาวเพื่อเชยใบหน้าขึ้น
เด็กสาวสะดุ้งถอย หลบเข้าไปลึกในกรงอีกนิด
“อย่าแตะต้องเธอ” ไป๋ซิงเอ่ยเสียงเรียบ
พ่อค้าทาสชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ก่อนยิ้มประจบ “ได้ ๆ ไม่แตะก็ไม่แตะ ท่านเองก็ทราบ สินค้าระดับนี้ราคาไม่ถูกหรอกขอรับ เอาอย่างนี้ ข้าคิดท่านสิบเหรียญทอง เป็นอย่างไร?”
สายตาของไป๋ซิงหยุดอยู่บนร่างเด็กสาว เธอซุกหน้าลงกับเข่า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“สิบเหรียญทอง?” ไป๋ซิงเลิกคิ้ว
“นักรบเผ่าสัตว์ที่แพงที่สุดในแผงของเจ้ายังขายแค่ห้าเหรียญทอง เด็กคนนี้ผอมกะหร่องราวกับไม้ไผ่ ดูก็รู้ว่าทำงานหนักไม่ได้ แล้วเจ้าเรียกเธอว่าสินค้าชั้นดีที่สุดหรือ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าพ่อค้าทาสแข็งค้างไปชั่วขณะ
“ลองดูเธออีกทีสิ” ไป๋ซิงย่อตัวลง ชี้ไปที่เส้นผมและดวงตาของเด็กสาว
“ผมสีเงิน ดวงตาสีม่วง ใครจะรู้ว่าเป็นลูกครึ่งเผ่ามารหรือเปล่า? ถ้าซื้อกลับไปแล้วกลายเป็นตัวปัญหา ข้าจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมกับใครได้?”
คำพูดนี้สมเหตุสมผลตามฉากหลังของโลกอย่างยิ่ง ในโลกนี้ เผ่ามารคือศัตรูตัวฉกาจของมนุษย์ ทาสที่มีลักษณะของเผ่ามารมักถูกขายในราคาถูก หรือถึงขั้นถูกประหารโดยตรง
เห็นได้ชัดว่าพ่อค้าทาสเป็นคนเจนจัด สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เอ่อ ๆ แขกอย่าพูดส่งเดชสิขอรับ เด็กคนนี้ไม่ใช่เผ่ามารแน่นอน แค่...แค่ร่างกายอ่อนแอไปหน่อยเท่านั้น...”
ไป๋ซิงลุกขึ้น ปัดกางเกง ทำท่าจะเดินจากไป
“ในเมื่อไม่มีความจริงใจ ก็ช่างเถอะ ข้าจะไปดูร้านอื่น”
“ห้าเหรียญทอง!” พ่อค้าทาสร้องไล่หลัง
“ห้าเหรียญทอง พาคนไปได้เลย สัญญาทาสก็ให้ท่าน ต่อจากนี้เป็นตายร้ายดีไม่เกี่ยวกับข้า!”
ไป๋ซิงไม่หยุดเดิน
พ่อค้าทาสกัดฟัน เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ไม่รู้มีเวทมนตร์อะไร ใครก็ตามที่ถูกใจเธอและพยายามทำสัญญาทาสด้วย ล้วนเจอแต่โชคร้ายทั้งนั้น
ขายให้เจ้าหนุ่มนี่ไปเสียก็ดี จะได้ไม่ต้องปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อจนเกิดปัญหา
“สองเหรียญครึ่ง! สองเหรียญครึ่งทอง ซื้อเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ไป รับรองว่าไม่ขาดทุน!”
ไป๋ซิงหยุดเดิน หันกลับมา แล้วทำสีหน้าราวกับขาดทุนย่อยยับ “ก็ได้ ถือว่าได้ผูกมิตร”
เดิมทีมีสามเหรียญทอง แต่จ่ายออกไปสองเหรียญครึ่ง
พ่อค้าทาสล้วงกระดาษหนังแกะสีเหลืองเก่าจากอกเสื้อ บนนั้นมีข้อกำหนดของสัญญาทาสเขียนแน่นขนัด
“เอ้า ๆ สัญญาทาส ตอนนี้เธอเป็นของท่านแล้ว”
ไป๋ซิงกวาดตามอง ยืนยันว่าเป็นสัญญามาตรฐาน ก่อนสอดมันไว้ในอกเสื้ออย่างลวก ๆ
จากนั้นเขาเดินไปที่กรง ย่อตัวลง เปิดแม่กุญแจเวทมนตร์จากด้านนอกอย่างแผ่วเบา แล้วยื่นมือออกไปรอเงียบ ๆ
“มาเถอะ กลับบ้านกับฉัน”
พูดตามตรง ตอนนี้เขากระวนกระวายใจไม่น้อย
ตอนรอบแรกเขาทำอย่างไรนะ? จำไม่ได้แล้ว
แต่สรุปคือค่าความชื่นชอบของเด็กสาวลดลงไปถึง -50 เรียกได้ว่าเปิดฉากมาก็พังยับเยิน
ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงไม่ทำอะไรเลย
เขาย่อตัวอยู่ตรงนั้น วางท่าทีอ่อนน้อม เปิดโอกาสให้เธอตัดสินใจเองทั้งหมด
เด็กสาวผมสีเงินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงจ้องมองเขาตรง ๆ
ในนั้นเต็มไปด้วยความสับสนและการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง
เธอไม่กล้าก้าวเข้ามา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงละสายตาจากเขาไม่ได้
คนคนนี้...แปลกอยู่หน่อย
เธอมองออกว่าคนคนนี้ไม่เหมือนผู้ซื้อคนก่อน ๆ
สายตาของคนพวกนั้นจับจ้องร่างเธอ ราวกับมองสิ่งของชิ้นหนึ่ง เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่ง
แต่คนตรงหน้า ทั้งท่าทางย่อตัวลงและการเคลื่อนไหวของเขาล้วนระมัดระวัง
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือท่าทางย่อตัวของเขา
เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
แต่รู้สึกว่าเคยเห็นเขาย่อตัวลงพูดกับใครสักคนแบบนี้มาก่อน
เด็กสาวลังเลอยู่นาน
นานจนไป๋ซิงคิดว่าครั้งนี้คงล้มเหลวอีกแล้ว และเตรียมเปลี่ยนแผน—
เด็กสาวค่อย ๆ ลุกขึ้น
ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนแรงเล็กน้อย จนเซไปคราหนึ่ง ต้องจับกรงไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าหาไป๋ซิงทีละก้าว
จากนั้นเธอยกมือขึ้น กุมปลายนิ้วของไป๋ซิงไว้อย่างแผ่วเบา
มือนั้นเล็กมาก เย็นเฉียบ นิ้วเรียวบางราวกับกิ่งอ่อนของต้นไม้
แต่เธอไม่ได้ลังเล
เธอกุมมือไป๋ซิงไว้เช่นนั้น ราวกับคว้าสิ่งสำคัญบางอย่างเอาไว้
ไป๋ซิงชะงักไป
ทันใดนั้น—
【ติ๊ง!】
【ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 0 → 1】
【แจ้งเตือนระบบ: แม่มดที่ยังไม่ตื่นพลังเริ่มไว้วางใจผู้ใช้ระบบในระดับพื้นฐาน】
ไป๋ซิง: “???”
เขาหันขวับไปมองหน้าต่างระบบ สมองมึนงงไปหมด
เดี๋ยวก่อนสิ
ค่าความชื่นชอบ +1? วิธีเริ่มต้นนี่มันไม่ถูกต้องตรงไหนหรือเปล่า?
เขาก้มมองเด็กสาว
เธอยังคงเงยหน้ามองเขา เส้นผมสีเงินเปล่งประกายริบหรี่ในเงามืด ส่วนในดวงตาสีม่วงคู่นั้นมีบางอย่าง...ที่เขาบรรยายไม่ถูก
คล้ายกับสิ่งที่สูญหายไปแล้วได้กลับคืนมา คล้ายกับการพบกันอีกครั้งหลังจากจากกันไปนาน คล้ายกับว่า—
เธอรู้จักเขา
ความคิดนี้วาบขึ้นมาในสมองของไป๋ซิง แต่เขาก็ปัดมันทิ้งทันที
เป็นไปได้อย่างไร? ชาตินี้พวกเขายังไม่เคยพบกันเลย
ความรู้สึกเลื่อนลอยผุดขึ้นในใจเขา
รอบที่สอง ดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้องแล้ว