หน้าตาสวยแล้วจะทำไม? บทซื่อฝูกวง ถ้าเต้นไม่เป็นก็เป็นแค่แจกันดอกไม้สวย ๆ ที่แตะนิดเดียวก็แตกแล้ว เธอฝึกเต้นมาตั้งแต่เด็ก แถมยังเคยคว้ารางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันเต้นเยาวชนระดับประเทศด้วย
ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยผู้กำกับก็กระแอมขึ้น ก่อนพูดกับกู้สี่ซีและหลินลี่ฮวน รวมถึงคนที่กำลังมุงดูอยู่ด้วยว่า “ไหน ๆ ก็มากันแล้ว ก็แข่งกันอย่างยุติธรรม ผู้กำกับบอกให้แต่ละคนเตรียมการแสดงมาหนึ่งชุด ใช้ฉาก ‘พบกันครั้งแรก’ ในบทเป็นโจทย์”
พอได้ยินดังนั้น หลินลี่ฮวนก็ยกมุมปาก ก่อนชิงพูดว่า “ผู้กำกับคะ ให้ฉันเริ่มก่อนแล้วกัน ถือว่าอุ่นเครื่องให้น้องสาวคนนี้”
คำพูดของเธอฟังดูสุภาพ แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยความท้าทาย
ฟู่เว่ยเจี้ยนไม่ได้พูดอะไร ถือว่าอนุญาตแล้ว
เสียงดนตรีดังขึ้น เป็นเพลงโบราณชื่อ 《ท่าโส่วสิง》 ที่มีบรรยายอยู่ในบทละคร
หลินลี่ฮวนสะบัดแขนเสื้อยาว ร่างทั้งร่างพลิ้วไหวราวกับผีเสื้อโบยบินผ่านมวลดอกไม้ หมุนตัว กระโดด ทิ้งตัวนอนตะแคง แล้วแอ่นเอว ทุกท่วงท่าลื่นไหลไร้สะดุด เทคนิคไร้ที่ติ ดูออกเลยว่าพื้นฐานการเต้นของเธอแน่นมากจริง ๆ
เมื่อการร่ายรำจบลง เธอก็หยุดท่ายืนได้อย่างมั่นคง แล้วมองคนที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์อย่างภาคภูมิใจ
เสียงปรบมือรอบข้างดังกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก แม้แต่นักแสดงชายที่รับบทพระเอกก็ยังพยักหน้า พูดตามตรงว่าเต้นได้ดีจริง ๆ
แต่ฟู่เว่ยเจี้ยนยังคงมีสีหน้าแบบเดิม เพียงแต่นิ้วที่เคาะพนักเก้าอี้หยุดลงแล้ว