แค่สายตาเดียว แค่ท่าทางเดียว ซื่อฝูกวงที่มีชีวิตและซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ากู้สี่ซี
กู้สี่ซีมองจนตาค้าง
ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจว่า การแสดงของตัวเองเมื่อครู่ตื้นเขินแค่ไหน
“เอาใหม่” ชายหนุ่มกลับมายืนในท่าเดิม
“ค่ะ”
คราวนี้กู้สี่ซีตั้งใจมากกว่าเดิม จมดิ่งไปกับการชี้แนะของชายหนุ่มอย่างเต็มที่
“สายตา! ความแค้นของเธอชัดเกินไป! เธอกำลังไปแก้แค้น ไม่ใช่ไปตาย! เก็บมันไว้ ซ่อนมันไว้ในรอยยิ้ม ซ่อนมันไว้ในทุกท่วงท่าร่ายรำ!”
“เอว! อ่อนเกินไปแล้ว! องค์หญิงผู้สูญเสียแคว้น ไม่ใช่หญิงคณิกา! สันหลังของเธอห้ามค้อมลงเด็ดขาด ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม!”
“สีหน้า! สีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ! คิดว่าฮ่องเต้เป็นคนโง่หรือไง? แผนการเล็ก ๆ บนหน้าเธอ เขามองออกหมด! เธอต้องทำให้เขาคิดว่าเธอเป็นแค่ของเล่นแสนสวยแต่โง่เขลา!”
ทุกคำพูดของชายหนุ่มคมกริบราวกับมีด ผ่าปัญหาทั้งหมดในการแสดงของเธอได้อย่างแม่นยำ ทำให้เธออับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี แต่ก็ต้องยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก
เวลาในพื้นที่นั้นเหมือนสูญเสียความหมายไป
กู้สี่ซีไม่รู้ว่าตัวเองร่ายรำไปกี่รอบแล้ว และไม่รู้ว่าถูกดุไปกี่ครั้ง
เหงื่อซึมชุ่มเสื้อยืดที่สวมอยู่ แนบติดผิวทั้งเย็นทั้งเหนอะหนะ หัวเข่า ข้อเท้า และทุกข้อต่อส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวด
เธอเกือบจะยอมแพ้หลายครั้ง อยากทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วตะโกนว่า “ฉันไม่ทำแล้ว!”
แต่ทุกครั้งที่สบตากับดวงตาสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำเก่าแก่ของชายหนุ่ม ความคิดที่จะถอยหนีก็สลายไปจนหมด