เธอไม่มีดนตรีประกอบ แต่ทุกท่วงท่ากลับราวกับเหยียบย่างไปตามจังหวะกลองที่มองไม่เห็น ทุกครั้งที่หมุนตัว ทุกครั้งที่กระโดด ล้วนแฝงความงามแบบคลาสสิกและเด็ดขาดเอาไว้
หลายปีมานี้เฉียวเฉียวติดตามดารามาแล้วไม่รู้ตั้งเท่าไร เธอคิดว่าตัวเองมีรสนิยมสูงจนเลือกยากไปหมดแล้ว แต่หญิงสาวในกล้องคนนี้กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงตึกตักอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน
นิ้วของเฉียวเฉียวขยับไปเอง เธอปรับระยะโฟกัสแล้วเล็งกล้องไปยังใบหน้านั้น
ใบหน้าแบบไหนกันนะ?
สวย แน่นอนว่าสวย
แต่วงการบันเทิงก็ไม่เคยขาดคนสวย จุดพิเศษของใบหน้านี้คือความงามที่มีทั้งจิตวิญญาณและเรื่องราว
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งที่มีรอยยิ้มอยู่ในแววตา แต่ลึกลงไปกลับเย็นเยียบราวทะเลสาบนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่น ทว่าดึงดูดจิตวิญญาณของผู้คนให้จมดิ่งลงไปได้
“แชะ แชะ แชะ—”
เสียงชัตเตอร์รัวดังขึ้นกลางเนินเขาอันเงียบสงบ เฉียวเฉียวจดจ่อจนลืมทุกสิ่ง เธออาศัยสัญชาตญาณของแฟนคลับสายถ่ายภาพระดับมือโปร ปรับมุมกล้องและค่าต่าง ๆ ไม่หยุด เพื่อจับภาพความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่สุดบนใบหน้านั้นท่ามกลางแสงเงา
ทั้งตอนเงยตา ตอนหลุบตา และมุมปากที่คล้ายยิ้มก็ไม่เชิง
ทุกอิริยาบถล้วนมีเรื่องราว
จนกระทั่งเงาร่างนั้นหยุดลง แล้วคำนับตามธรรมเนียมโบราณอย่างไร้ที่ติไปยังเบื้องหน้าที่ว่างเปล่า เฉียวเฉียวถึงได้ราวกับตื่นจากฝัน ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว
เธอก้มมองภาพบนหน้าจอกล้อง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
แย่แล้ว
ครั้งนี้เหมือนจะถ่ายอะไรที่ไม่ธรรมดาเข้าให้แล้ว
อีกด้านหนึ่ง ฟู่เว่ยเจี้ยนมองภาพค้างของกู้สี่ซีในจอมอนิเตอร์อย่างพอใจ เขาตบต้นขาดังป้าบ แล้วหันไปตะโกนใส่ทุกคนในกองถ่าย