เสียงดัง "ปัง" ลูกไฟพุ่งกระแทกพื้นครึ่งเมตรด้านหน้าเฟยเฟย คลื่นความร้อนถาโถมซัดตรงเข้าใส่เธอไม่หยุด!
ในจังหวะวิกฤติ กำแพงน้ำแข็งผุดขึ้นมาขวางหน้าเฟยเฟยไว้ กั้นคลื่นความร้อนเอาไว้ได้
"กำแพงน้ำแข็งเยือกแข็ง!"
ลูกบอลพลังงานกลิ้งมาถึงหน้าเฟยเฟย แต่เธอไม่ได้ก้มเก็บ ลูกกลับหันไปจ้องเยียนไห่
"นายทำอะไรเนี่ย ทำไมยิงคลาดไปไกลขนาดนั้น ตั้งใจอ่อนข้อให้น้อยหรอ"
เยียนไห่ยิ้มขื่น ๆ พร้อมส่ายหัว: "ไม่ใช่นะ สกิลโจมตีของฉันต้องใช้เวลาชาร์จสิบนาที ถ้าใช้ก่อนเวลาจะไม่นิ่ง ทำให้ความแม่นยำลดลงไปมาก"
เฟยเฟยได้ยินว่าเยียนไห่ไม่ได้ตั้งใจอ่อนข้อให้ ก็สีหน้าดีขึ้น หยิบลูกบอลขึ้นมาสอนจริง ๆ จัง ๆ
"เป็นแบบนั้นได้ยังไง? นายชาร์จแล้วยิงเลยไม่ได้หรอ?" เฟยเฟยพูดพลาง ยกลูกบอลขึ้นสาธิตให้เยียนดู
"คือแบบจู่ ๆ ก็ส่งพลังหยวนหลิงเข้าไปในลูกบอลแล้วก็โยนออกไป"
"ไม่ได้หรอก พลังหยวนหลิงของฉันตอนโจมตีจะระเบิดออกมาแรงมาก ถ้าชาร์จในพริบตาเดียวจะคุมสภาการ์ลูกบอลไม่อยู่"
เฟยเฟยเอียงคอสงสัย: "ก็เป็นธาตุสายฟ้าไฟเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมฉันไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เลยนะ? นายลองวิธีอื่นดูสิ เช่นลดพลังโจ้งลงบางส่วนอะไรแบบนั้น"
"ยิ่งไม่ได้หนักเข้าไปอีก ฉันยังควบคุมพลังหยวนหลิงได้ไม่เก่งพอ ไม่ว่าจะโจ้งหรือป้องกันก็จะปลดปล่อยพลังทั้งหมดของหยวนหลิงออกมา
เป็นเพราะแบบนั้นล่ะสกิลหยวนหลิงของฉันเลยใช้ได้แค่สามครั้งต่อแมตช์เดียว"
พอได้ยินคำพูดของเยียนไห่ โค้ชมัวหูก็อดไม่ได้ถอนหายใจยาว
ตอนเจอจูจู๋เซียครั้งแรกก็คิดว่าเป็นเด็กระดับดาว แต่ท้ายสุดผู้มีพลังหยวนหลิงเลย ผ่านก็ได้มาสักคนแล้ว ดันเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นหน้าใหม่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเล่นเป็นทีม
ก่อนหน้านี้คิดว่าเยียนไห่จะเป็นกำลังหลักของทีม ได้ผลว่าอั้นชาร์จนานจะได้ แล้วยังใช้ได้แค่สามครั้งอีก
ที่พึ่งได้จริง ๆ มีแค่เฟยเฟย แต่การป้องกันของเธออ่อนแอเกิน
เห้อ งานหนักหนาสาหัส
"เฮ้ย พวกนายหยุดคุยก่อนได้สิ รีบเล่นต่อเถอะ!"
"ได้!" เฟยเฟยตอบรับ แล้วกระโดดขึ้นอีกครั้ง
"ถ้าทำได้แค่สามีจริง ๆ งั้นก็ไม่ตำหนิฉันใช้อโอกาสนี้แล้วนะ!
"ดาวตกเพลิง!"
คราวนี้เฟยเฟยไม่ได้ออกแรงมาก เพียงแค่อยากบังคับให้เยียบไห่ใช้สกิลหยวนลิงครั้งสุดท้ายของเขา
แค่เมื่อคนไม่มีพลังหยวนหลิงเหลือใช้ ในสนามบอลพลังแล้วก็ไม่ต่างจากคนพิการ
สมจริง เยียบไห่ใช้ลมหายใจเพลิงพิโรธไปอีกรอบก็กลายเป็นคนไร้พลังไปจริง ๆ ต้องใช้มือเปล่ารับทุกการโจมตีของเฟยเฟยกับเสี่ยวไต่ไต่ ไม่ทันผ่านไปกี่คอร์พลังของเขาก็ลดต่ำจดจุดเยือกแข็ง
เฟยเฟยได้จับจังหวะช่องว่างของปู้ซานปู้ซื่อ แล้วส่งดาวตกเพลิงลูกเดียวส่งทังสามคนลงสนาม
พอจบแมตช์ เฟยเฟยเดินมาหาฝั่งเยียบไห่ แล้วยื่นมือไปให้
"อย่าโทษเลยนะว่าไม่ไว้หน้า แม้ว่าจะเป็นแค่แมตช์ฝึก ก็จะเต็มที่เหมือนกันหมด"
เยียบไห่ยิ้มบาง ๆ แตะมือเฟยเฟย ลุกขึ้นยืน
"คิดไปแล้วไม่ใช่แมตช์กันก็ต้องเต็มทุกคนแล้ว ฉันเองก็ต้องขอบใจนายอีกต่างหากที่ไม่ได้ยอมนึกตามใจเย็นเพราะใช้สกิลไม่ได้"
โค้ชมัวหูจดบันทึกพฤติกรรมของทุกคนไว้ในใจ แล้วเดินเข้ามา
"เอาล่ะ สถานการณ์ของทุกคนฉันเห็นพอละ วันนี้พักก่อน พรุ่งนี้ให้เริ่มซ้อมกัน"
""ได้!"
แมตช์จบไป โค้ช มัวหูแยกไปคุยกับเยียบไห่คนเดียว
"เยียนไห่ นายปลดพลังสกิลหยวนหลิงเต็มที่ให้ฉันดึงหนึ่งที ฉันต้องวางแผนตามความแรงของสกิลของนาย"
เยียบไห่พักหน้า: "ได้ครับโค้ช แต่ฉันว่ายังเปิดสนามค่อนก่อนดีกว่าไม่งั้น..."
สายตาเยียบไห่กวาดมองไปรอบสนามฝึก ข้อความนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
ตอนนี้ทีมยังอยู่ในช่วงก่อตั้ง ถ้าไปเผลอทำอะไรเสียหายเข้าล่ะก็ แย่งจริง ๆ
โค้ชมัวหูนึกถึงเรื่องนี้ด้วย จึงหันไปมองเฟยเฟยที่อยู่ข้าง ๆ
"งั้นเฟยเฟยนายเป็นคู่ต่อสู้ให้เยียนไห่หน่อยได้มั้ย?"
เฟยเฟยรับอย่างเต็มใจ: "ดีเลย ๆ ฉันก็อยากเห็นอยู่ว่า จันทร์เพลิงเผาฟ้าน่ากลัวแค่ไหน!"
เยียบไห่กับเฟยเฟยเปิดสนามให้เริ่ม แล้วลูกบอลได้ไปอยู่ที่มือเฟยเฟย เยียบไห่เริ่มชาร์จพลังทันที
ในการแข่งขันบอลพลังงาน เวลาชาร์จต่อคนคือห้าวินาที เวลาถือบอลของทีมรวมยี่สิบวินาที ดังนั้นเฟยเฟยไม่ได้รีบ เธอจึงรอเวลาผ่านไปแปดวินาทีแล้วค่อยส่งลูกให้เยียบไห่
เยียบไห่ได้รับลูกบอล แสดงพลังออกมาทันที หญิงสาวจิ้งจอกเก้าหางปรากฏขึ้น ลูกไฟพุ่งเสียดกับร่างของเฟยเฟยกระเด็นไปกระแทกกำแพงเพลิงที่ขอบสนาม!
"ปู" ลูกไฟระเบิด คลื่นความร้อนวูบใส่เฟยเฟยจนเสียหลักถอยหลัง
สนามด้านล่าง โค้ชมัวหูผลักแว่นตาถอนหายใจว่า "ยากสุดหยั่งจะถึง เป็นเพียงพละกำลังจาง ๆ ก็ทำให้เฟยเฟยเสียพลังไปตั้งห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าเป็นศึกดาวตก ลูกนี้ยิงออกไปได้ ก็จะได้จุดไปแน่นอน!"
หลังยิงไปลูกหนึ่ง เยียบไห่ก็ยอมแพ้ทันที แมตช์จบลง
เฟยเฟยตั้งสติได้ ร้องชมจากใจ: "เยียบไห่ สกิลนี้ของนายแข็งแกร่งจริง ๆ แค่ฝึกกันอีกนิด นายต้องกลายเป็นผู้ทำประตูหลักที่โหดมากได้อย่างแน่นอน"
"ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ" โค้ชมัวหูเดินเข้ามาหาเยียบไบ"เยียบไห่สำหรับนายคนเดียว ฉันมีวิธีอยู่สามวิธี"
"โค้ชพูดมาเลยครับ"
"ข้อแรก ครึ่งแรกพยายามทุกวิถีทางปิดกั้นนายยิงให้ได้สามลูก แต่พอนายใช้สกิลหมดแล้วต้องเสียสละตัวเอง ป้องกันพลาดให้มากที่สุดแล้วปล่อยพลังตัวเองให้ต่ำสุด จากนั้นครึ่งสองให้เฟยเฟยขึ้นสนามแทน"
โค้ชรู้จักเฟยเฟยดี ถึงขั้นที่ว่าเฟยเฟยเป็นคนที่เอาพรสวรรค์ทั้งหมดไปไว้ที่ฝั่งโจ้ง ในด้านป้องกันก็ว่าได้ ต้องบอลและตายก็ว่าได้ ดังนั้นพลังหนึ่งเปอร์เซ็นต์กับเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์สำหรับเฟยเฟยแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เยียนไห่จึงไม่จำเป็นต้องเก็บอะไรไว้ให้เฟยเฟย ขอแค่ยั้งคะแนนให้ได้ก็พอ
พอได้ยินโค้ช มัวหูพูดแบบนี้ เฟยเฟยก็กัดปาก กำหมัดแน่น
เธอได้เห็นพลังโจ้งของเยียบไห่มาด้วยตาตัวเองแล้ว สามลูกตีเต็ม ถ้าศึกดาวตกจะมีช่วงครึ่งหล้งไหมยังไม่รู้เลย
หมายความว่า เวลาที่จะได้ลงเล่นของเธอจะสั้นลงอย่างมาก!
คิดถึงตรงนี้ เฟยเฟยจึงตั่งใจจะเพิ่มการฝึกให้หนัก เพื่อให้พลังโจ้งไล่ทันระดับของเยียบไห่
เยียบไห่เข้าใจความหมายของโค้ชมัวหูได้อย่างแจ่มแจ้ง ก็คือแย่งคะแนนและตั้งรับ
"โค้ช แล้ววิธีที่เหลืออีกสองวิธีล่ะครับ?"
"วิธีที่สองก็คือนายมุ่งเน้นไปที่พลังหยวนหลิง ช่วงเวลาชาร์จแปดกับห้าวินาทีห่างกันไป ถึงไม่จำเป็นต้องนายชาร์จได้ในห้าวินาที แต่ต้องทำให้แต่ละนัดใช้สกิลได้หลายครั้ง
วิธีที่สามคล้าย ๆ กับวิธีที่แรก แต่ต้องการนายมีหยวนหลิงป้องกันสักหนึ่ง
ช่วงก่อนใช้ตัวนายเป็นแกนหลัก ช่วงหลังใช้เฟยเฟยเป็นแกนหลัก"
พอฟังโค้ชมัวหูพูด เยียบไฮ่ก็เงียบไปเริ่มคิด
ไม่ได้คิดว่าจะเลือกวิธีไหน แต่คิดว่าจะอยู่ที่ทีมเสียวหูต่อไปดีหรือเปล่า
ท้ายสุด จอเป้ยลี่คนเดียวควบคุมเทพหยวนหลิงทั้งหก มันน่ากลัวอยู่จริง
เห็นเยียบไฮ่ไม่พูด โค้ชมัวหูพูดขึ้นว่า: "อย่าคิดมากไป ยิ่งอยาก เลือกยังไง พวกเราจะช่วยนายเสมอ"
"ครับ แล้วพลังของฉันก็เป็นสายหยวนหลิงสายฟ้าไฟเหมือนกัน การควบคุมพลังหยวนหลิงสายฟ้าไฟฉันมีประสบการณ์เยอะนะ"
เยียบไฮ่ใช้เวลาคิดนานเลย ท้ายสุดตัดสินใจเด็ดขาด
ช่างหัวมัน เอาเลย! แค่เล่นบอล จะเล่นถึงตายเลยหรอ?
"โค้ชมัวหู ความเห็นของฉันคือ ให้เน้นเฟยเฟยเป็นแกนหลักก่อน โดยฉันเล่นเป็นแนวรับ แล้วรีบเรียนรู้สกิลหยวนหลิงให้เชี่ยวชาญโดยเร็ว
ถ้าเจอศัตรูแข็งสักที่ เราจัดการยากจริง ๆ ค่อยใช้กลยุทธ์แจ่งคะแนน"
โค้ชมัวหูพอได้ยิน ก็พยักหน้าอย่างพออกพอใจ: "ดีมาก เป็นคนมีหยวนหลิงสายฟ้าไฟแล้วยังยอมรับบทแนวรับ สายตาพิจารณาโดยรวมของคุณดีมาก
สบายใจได้ เวลาชาร์จอะไรน่ะเรื่องใหญ่! ด้วยโค้ชมัวหูคนนี้แล้ว ฉันจะทำให้ถึงได้ชาร์จภายในห้าวินาทีแน่นอน!"
ฟังโค้ชมัวหูพูด เยียบไฮ่ก็ผุดคิดถึงจูจู๋เซียที่ชาร์จเกินห้านาทีแล้วโดนช็อตอย่างหนัก ความเจ็บปวดนั้นทำให้เขาตัวสั่นไปทั้งตัว
"ไม่ดีครับ โค้ช ผมลองใช้เองดีกว่า"
"เอ๊ะ ไม่เอาเถอะ ให้ฉันช่วยนายหน่อยสิ"
"ไม่ต้องแล้ว!"