คืนนั้นเอง หลินหว่านหนิงเปิดประตูห้องออกมา มองเวินป๋อชิงตรงหน้าด้วยความโมโห “คุณยังมีหน้ามาอีกเหรอ กังโถวกับท่านปู่ของฉันเกือบเอาชีวิตไปทิ้งแล้วนะ
ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมพอเปลี่ยนตัวตนแล้วคุณถึงได้ไร้น้ำยาขนาดนี้ ตอนนั้นที่ตามล่าฉันข้ามน้ำข้ามทะเลไปเป็นพันลี้ ความฮึกเหิมนั่นหายไปไหนแล้ว ฉันอุตส่าห์หาตัวคนมาให้ แต่คุณกลับไม่ยอมลงมือสักที
ถ้าฉันไม่ลงมือ ป่านนี้ชายชราสามคนนั่นคงนั่งกินซาชิมิอยู่บ้านพวกยุ่นไปแล้ว
แล้วคุณเก็บหลี่พ่านตี้ไว้ทำไม ซุนจงกั๋วก็ถูกจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ ผ่านมาตั้งกี่วันแล้ว แต่คุณกลับสอบไม่ออกด้วยซ้ำว่าหลี่เยี่ยนก็เป็นศัตรูสายสืบเหมือนกัน ฉันนี่หมดคำจะพูดกับคุณจริง ๆ
วันนี้จับได้อีกห้าคน อย่าบอกนะว่าคุณสอบอะไรไม่ออกอีกแล้ว ถึงได้วิ่งมาถามข่าวจากฉัน
ที่นี่ไม่มีข่าวหรอก ต่อให้มี ฉันก็ไม่บอกคุณอีกแล้ว ต่อไปถ้าฉันเห็นใครน่าสงสัย ฉันจะไม่ถามอะไรทั้งนั้น ลากขึ้นเขาไปให้หมาป่ากินเลย ไม่เชื่อก็ลองดู”
เวินป๋อชิงถูกด่าจนน้ำลายกระเด็นใส่เต็มหน้า จึงยกมือทั้งสองข้างเป็นสัญญาณขอพูดบ้าง หลินหว่านหนิงด่าจนพอใจแล้วก็กลอกตาใส่ ไม่สนใจเขาอีก
“หลินสหาย ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน พูดตามตรงนะ ในหน่วยของเรามีคนทรยศ ซุนกั๋วจง...ถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว เพราะฉะนั้น...”