หลินหว่านหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปที่เวินป๋อชิง “นายไม่ซื่อสัตย์เลย เท่าที่ฉันรู้ ตอนนั้นพวกยุ่นทำวิจัยเรื่องประหลาด ๆ ไว้ไม่น้อยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทั้งตำบลหลี่หลู่เกิดอหิวาตกโรคระบาดใหญ่ขึ้นมากะทันหัน ฉันขอถามหน่อย เป็นไปได้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในวังใต้ดิน ถึงได้ส่งผลกระทบไปถึงทีมรอบ ๆ และทำให้พวกเดียวกันเองหนีออกมาไม่ทันพร้อมกับข้าวของ?
ถ้าคิดตามนี้ นายก็คิดจะเอาชีวิตฉันน่ะสิ? ไปให้พ้น ๆ! ยังจะมาเสนอของสิบหีบอีก ต่อให้หาสถานที่เจอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีชีวิตรอดไปรับของหรือเปล่า แค่นายมีสิทธิ์อะไรมาให้ของฉันก่อนเถอะ
ผู้บังคับบัญชาของนายรู้ไหมว่านายทำแบบนี้?”
พอได้ฟังข้อสันนิษฐานของหลินหว่านหนิง เวินป๋อชิงก็อดชื่นชมความละเอียดรอบคอบของเธอไม่ได้ ทั้งที่กำลังเผชิญกับสิ่งล่อตาล่อใจ เธอยังนึกถึงเรื่องพวกนี้ได้ แต่ที่จริงเธอคิดมากไปเอง ส่วนของมีค่าที่สัญญาจะให้สิบหีบนั้น ก็ถือเสียว่าเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาแล้วกัน
“ความเป็นไปได้อย่างที่คุณพูด พวกเราก็เคยคาดเดากัน แต่ผู้เชี่ยวชาญได้วิเคราะห์และสรุปผลอย่างรอบคอบแล้ว
เชื้ออหิวาตกโรคทนต่อการแช่แข็งและละลายซ้ำ ๆ ในอุณหภูมิต่ำไม่ได้ ทั้งยังทนความแห้งแล้งไม่ได้ ดินเยือกแข็งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือสลับแข็งตัวกับละลายมาหลายสิบปี น้ำใต้ดินก็ชะล้างชั้นดินอยู่ตลอด เชื้อที่ยังมีชีวิตทั้งหมดตายไปนานแล้ว