ได้ยินเสียง เจ้าเจี้ยนกั๋วก็ปีนขึ้นมาจากด้านล่างเนิน ยิ้มแห้ง ๆ “หลินสหาย เราได้เจอกันอีกแล้วนะ”
หลินหว่านหนิงกลอกตา ยื่นมือไปดึงกังโถวออกจากศีรษะของหลี่เยี่ยน “พอแล้ว ๆ ขืนข่วนต่อ เดี๋ยวได้ข่วนจนตายหรอก”
หลี่เยี่ยนกอดศีรษะร้องโอดโอยอยู่นาน พอหลินหว่านหนิงเห็นเข้าก็แสยะยิ้ม “โอ้โห กังโถว นี่แก...นี่แกโหดเกินไปแล้ว ฮ่า ๆ...”
เห็นเพียงผมของหลี่เยี่ยนยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือดลึกจนเห็นกระดูก ลูกตาข้างซ้ายถูกกังโถวข่วนจนแตก สภาพน่าสยดสยองจนแทบดูไม่ได้ เธอมองหลินหว่านหนิงด้วยแววตาเคียดแค้นจากตาข้างขวา
“แก...แกอย่าเพิ่งได้ใจ เรื่องนี้ยังไม่จบ”
พูดจบเธอก็จะวิ่งไปทางหน้าผา หลินหว่านหนิงเห็นท่าไม่ดีจึงเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไป แล้วเตะกลับหลังเป็นท่าหมุนรอบตัว ร่างของหลี่เยี่ยนราวกับว่าวที่สายป่านขาด ลอยละลิ่วตรงไปหาเจ้าเจี้ยนกั๋วกับอีกคน
ทั้งสองคนเจตนาหลบ เสียงโครมดังขึ้น หลี่เยี่ยนดันพุ่งไปกระแทกเหอหัวที่อยู่ใต้เนินเตี้ยพอดี
หลี่เยี่ยนกระอักเลือดออกมา เธอฝืนเงยหน้ามองหลินหว่านหนิง พลางยิ้มเหี้ยม “แกคอยดูเถอะ...คอยดู...”
พูดยังไม่ทันจบก็หมดสติไป เจ้าเจี้ยนจวินกับซุนอัยกั๋วฟังแล้วงุนงงไปหมด แต่หลินหว่านหนิงกลับเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แย่แล้ว ที่บ้านก็เกิดเรื่องด้วย!