เมื่อเห็นพี่น้องตระกูลหลินพากันกลิ้งไปกันหมดแล้ว หลินหว่านหนิงก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ "บอกมาเถอะ เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่?"
หลินเจิ้นซานส่งเสียงฮึเบา ๆ "ก็เพราะเธอทำซะเด็ดขาดน่ะสิ พวกเขาถึงจนตรอกจนมุมแล้ว เด็กสาวอย่างเธอนี่ถึงขั้นเอาหลังคากระเบื้องของเขากลับไปด้วยเลยนะ..."
"เข้าเรื่องสิ!" หลินหว่านหนิงพูดด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน
หลินเจิ้นซานถอนหายใจ "พวกมันมางั้นจ้า จะเอาฉันท์ที่ดินกัน แต่สิ่งที่เอ่ยปากขอก่อนคือใบจองที่ดิน เฮ้ย พวกเรากำลังจะไปอยู่ชนบท บ้านนี้ก็ไม่มีใครอยู่แล้วถ้าขายทิ้งเสียก็ได้นะ แล้วเอาเงินมาช่วยพวกมัน"
หลินหว่านหนิงไม่คิดว่าสองพี่น้องจะมาเล็งบ้านเก่า ๆ โทรม ๆ หลังนี้ด้วย ดูท่าคงจะจนตรอกจริง ๆ แล้ว
ที่จริงแล้วหลินจื้อตงกับน้องชายก็ยังมีโชคอยู่บ้าง ถึงแม้งานจะหลุด แต่คนก็ไม่เป็นอะไร สมุดบันทึกสองสามเล่มที่ส่งไปข้างนอกนั่นมีแต่เขียนไว้ว่าเขาและน้องจะวางแผนใส่ร้ายพ่อเลี้ยงของตัวเองยังไง นอกนั้นก็ไม่มีอะไร
ส่วนฟางจงหัวก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไร ตอนที่สถานีตำรวจนำตัวมาสอบสวนอีกครั้ง ก็พบว่าเขาทุบหัวตัวเองตายในห้องขัง
แต่จะเป็นฝีมือคนหรือฆ่าตัวตาย ก็ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด แต่นี่เป็นเรื่องที่เข้าทางหลินจื้อตง พอฟางจงหัวตายไป สิ่งที่เขาก่อไว้ก็ไร้ผู้หยั่งรู้ และไม่โยงใยมาถึงตัวเขาด้วย
เพียงแค่งานหลุดมือ ทั้งบ้านก็ถูกขโมยเกลี้ยงจนหมดไม่มีเหลือ ในเมื่อสิ้นหนทางจริง ๆ แล้วจึงมาเล็งบ้านชั้นเดียวหลังนี้ น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้ถูกยกให้คนอื่นไปแล้ว