หลังกินข้าวเช้าเสร็จ หยางเทียนสิง หลิวจื้อเชา เจ้าซื่อไห่ เหอจินอู่ เหอจินกังก็มาถึง เดิมทีพวกเขาคิดจะช่วยถือของ แต่พอดูเห็นแค่เป้สะพายหลังใบเดียว
หลินหว่านหนิงรีบอธิบายยิ้ม ๆ “ของพวกนั้นส่งไปล่วงหน้าหมดแล้วแหละ คงถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือก่อนฉันอีก เอาล่ะ ไปกันเถอะ อีกชั่วโมงกว่ารถก็จะออกแล้วนะ”
หยางเทียนสิงอาสาแบกหลินเจิ้นซานขึ้นหลัง วันนี้ตาเฒ่าถูกหลินหว่านหนิงแต่งตัวให้ดูสะอาดสะอ้านมาก หมวกทรงก้าวหน้า สวมชุดแบบซุนยัตเซ็นทั้งชุด เท้าใส่รองเท้าหนังลูกแกะพื้นนุ่ม!
พอไปถึงสถานี หลินหว่านหนิงก็ไปเปลี่ยนตั๋วก่อน ต้องยอมรับเลยว่าหัวหน้าคณะปฏิวัติก็ทำเรื่องดี ๆ เหมือนกันนะ คือดูแลเรื่องสภาพร่างกายของหลินเจิ้นซาน ออกตั๋วตู้นอนมาให้สองใบ
นี่แหละที่เรียกว่าเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึง ในสถานีรถไฟผู้คนหนาแน่น หัวเราะร่ำไห้คละเคล้ากันไป บ้างยืนรอด้วยสีหน้าเรียบเฉย บ้างกอดกันร้องไห้ บ้างก็เบียดเสียดอยู่ด้วยกันอย่างดีใจ พลางวาดฝันถึงอนาคต
ส่วนหลินหว่านหนิงกำลังกำชับให้หยางเทียนสิงทั้งห้าคนตั้งใจเรียนเป็นหลัก อย่าไปกังวลเรื่องอื่น ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียก “เสี่ยวหนิง” ดังขึ้น แล้วก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเร็ว ๆ ตรงเข้ามาหาพวกเขา
หลินหว่านหนิงหันไปมองตามเสียง เฮ้ย เธออยากจะบอกว่ามันเป็นเรื่องของคู่เวรคู่กรรมที่จะต้องมาเจอกันจริง ๆ นะเนี่ย!