หลี่พ่านตี้ตกใจจนสะดุ้งโหยงราวกับนกตกใจ “คะ...คุณจะทำอะไร ฉะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฮือ ๆ...”
เมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดของหลี่พ่านตี้ แววรังเกียจก็ปรากฏในดวงตาของหลี่เยี่ยน คนแบบนี้ก็ถูกองค์กรส่งลงมาได้ด้วยหรือ แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่นให้ใช้ คงต้องทนใช้ไปก่อน
“ร้องไห้อะไรกัน ตอนกินดีอยู่ดีไม่เห็นกลัว ตอนนี้แค่เจอเรื่องนิดหน่อยก็กลัวจนแทบฉี่ราด คนอย่างคุณนี่ไม่คู่ควรจะเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูเชิงเลยจริง ๆ”
“ฉันเอง!”
หลี่พ่านตี้ไม่สนใจคำพูดของหลี่เยี่ยนแม้แต่น้อย รีบเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ “ฉะ...ฉันแค่กลัว ในใจมันไม่มั่นคง หลี่สหาย ขอร้องล่ะ ขอร้องให้คุณติดต่อพวกเขา ส่งฉันกลับบ้านที ฮือ ๆ...”
หลี่เยี่ยนกวาดตามองไปรอบ ๆ “หยุดร้องไห้ได้แล้ว จะบอกความจริงให้ฟัง ภารกิจไม่สำเร็จ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ไม่มีสิทธิ์กลับประเทศ
มีข่าวจากเบื้องบนมาว่าซุนกั๋วจงถูกจัดการแล้ว ฉันกับคุณปลอดภัย แต่เราต้องรีบขึ้นเขาไปหาสมบัติ เวลาที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้ว
คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาคือให้กำจัดสองคนนั้นที่อาศัยอยู่บ้านนายพราน ความสำเร็จที่เกือบจะอยู่แค่เอื้อมต้องพังลงก็เพราะพวกมันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ถ้าไม่ฆ่าพวกมัน จะปลอบใจพี่น้องที่สูญเสียเพื่อนร่วมอุดมการณ์ได้อย่างไร
อีกเดี๋ยวพอคนในหมู่บ้านขึ้นเขากันหมดแล้ว คุณก็แอบลงมา ตอนนั้นจะมีคนเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อติดต่อคุณ คุณพาคนไปลงมือเอง ในลานมีแค่ชายชราคนเดียว จัดการได้ง่าย อ้อ อย่าปล่อยให้เขาตายสบายเกินไปล่ะ