หลังจากแต่งหน้าด้วยรองพื้นเฉดสีเข้มแล้ว เธอก็ยิงฟันยิ้มให้ท่านปู่หลิน “เป็นไงบ้าง? เหมือนเดิมหรือเปล่า? หนูบอกแล้วไงว่าหนูเก่งจะตาย เดี๋ยวต่อไปปู่ก็ค่อย ๆ รู้เอง แหะ ๆ!”
ท่านปู่หลินมองดูหลานสาวแล้วไม่เห็นมีพิรุดอะไร ก็เลยขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเธอ ถอดรองเท้าขึ้นไปนั่งบนเตียง ดึงโต๊ะเล็ก ๆ มาวางตรงหน้า “กินข้าวกันเถอะ!”
หลินหว่านหนิงอดขำไม่ได้ ตอนนี้ชายชราคนนี้ชักจะชินเสียแล้วกับความสามารถที่เธอเสกของขึ้นมาจากอากาศธาตุ!
เธอไม่แกล้งเขาต่อแล้ว สะบัดมือหนึ่งที ก็มีเกี๊ยวน้ำลูกเล็กสองชาม ผักดองจานหนึ่ง กับไข่ต้มอีกสองฟอง “กินสิ ระบบย่อยอาหารของปู่อดอยากมานาน กินของหนัก ๆ ไม่ได้หรอก
รอให้บ้านเราสร้างเสร็จ หนูช่วยปรับสภาพร่างกายให้ปู่อีกที ถึงตอนนั้นเราสองปู่หลานาจะได้กินของดี ๆ บนโต๊ะ กินกันให้หนำใจ แหะ ๆ...”
ท่านปู่หลินไม่สนใจหลาน สาวใช้ช้อนตักเกี๊ยวกินคำหนึ่ง แล้วถึงเอ่ยถามขึ้น “ไอ้ความสามารถนั่นน่ะ จะจัดการให้ปู่เมื่อไหร่?”
“รีบร้อนอะไรกัน ร่างกายที่เหมือนก้นหม้อรั่วแบบปู่นี่ ต้องปรับสภาพให้ดีเสียก่อน ไม่งั้นมีหวังได้เจ็บจนทนไม่ไหว ปู่ตายไป หนูจะไปหาปู่ดี ๆ แบบนี้ที่ไหนได้อีก”
ท่านปู่หลินยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ถือว่าแกยังมีน้ำใจ!”