เวินป๋อชิงถอนหายใจ เขาไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำเมื่อชาติก่อน แต่กับหลินหว่านหนิงนั้น เขารู้สึกผิดจากใจจริง ยังไงเสียเธอก็ไม่ใช่ทหาร เขาฝืนใจเธอ ลากเธอมาตายด้วยกัน แต่นั่นก็เป็นทางเลือกที่จนตรอก ทั้งหมดก็เพื่อเพิ่มโอกาสสังหารราชันย์ซอมบี้ให้ตายสนิท
หลินหว่านหนิงด่าเขาซะยกใหญ่แล้วก็รู้สึกปลอดโปร่ง กลับถึงบ้านกังโถวก็เข้ามาหาเธอ "โฮ่ง ๆ ๆ เสี่ยวหนิงจื่อ ตอนกลางวันข้าออกไปเดินเล่น ได้ยินคนที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบทเรียกพวกเขาว่าสหายซุน สหายหลี่"
หลินหว่านหนิงนึกย้อนไป สหายแซ่หลี่ที่ศูนย์รวมฯ มีหลี่เยี่ยนกับหลี่พ่านตี้ แซ่ซุนมีซุนจงกั๋วกับซุนเหวิน นี่มันชวนให้ปวดหัวจริง ๆ
"กังโถว สหายแซ่ซุนเป็นชายหรือหญิง"
"โฮ่ง ๆ ๆ เป็นสหายชาย!"
หลินหว่านหนิงพยักหน้า ถ้าเช่นนั้นก็เป็นซุนจงกั๋วแน่นอน เมื่อคาดการณ์แบบนี้ ความเป็นไปได้ที่หลี่เยี่ยนจะเป็นสายลับก็ยิ่งมีมากขึ้น เพราะหลี่พ่านตี้เป็นสหายใหม่ แต่ก็ยังต้องเช็กให้แน่ใจอีกที
เสียงฆ้องปลุกดังขึ้นตอนเช้า หลินหว่านหนิงลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ท่านปู่หลินถูกขำจนหัวเราะ "แกมาสายแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าได้ยินว่าอีกไม่กี่วันช่วงเก็บเกี่ยวจะต้องตื่นเช้ากว่านี้ แถมเลิกงานก็จะเลทออกไปด้วย"