ท่านจางและท่านเฮ่อเดินเข้าไปในโรงเรือนตามคำบอก ไม่พูดพล่าม นอนลงแล้วหลับตาอย่างเข้าอกเข้าใจ ไม่นานนักก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แสนสบายจนแทบระเบิดวิ่งเข้าสู่ชีพจร เคลื่อนทั่วร่าง ครู่เดียวก็หลับไป
หลินหว่านหนิงเดินออกจากบ้าน เวินป๋อชิงก้าวเข้าไปหา "ลำบากแล้วนะ ขอบใจนะ พรุ่งนี้ค่ำฉันจะพาเธอไปที่ซ่อนสมบัติ"
หลินหว่านหนิงโบกมืออย่างหมดแรง คราวนี้เล่นใหญ่ไปหน่อย เกือบเอาชีวิตไม่รอด "นายก็แค่บอกตำแหน่งที่แน่นอนมา ที่เหลือฉันจัดการเอง แล้วจำคำพูดของนายไว้ด้วย อย่ามารบกวนฉันอีก"
เวินป๋อชิงพยักหน้า "รอสักครู่!"
พูดจบก็กลับไปที่คอกวัว ไม่นานนักก็เดินออกมาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง "นี่คือแผนที่ เวลาไปต้องระวังให้มาก เขาเหมาสไตอันตรายเกินกว่าที่เธอคิด"
หลินหว่านหนิงปรายตามองเขาอย่างรำคาญ "แค่ระดับฝีมือนายยังเข้าออกได้ปลอดภัย ฉันมีอะไรต้องกลัว พอเถอะ จำคำพูดนายไว้อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฮึ!
จริงสิ คนที่อาการหนักที่สุดต้องรักษาอีกครั้ง แต่พอหายดีแล้วก็อย่าได้กระโดดโลดเต้น ระวังเข้าตาคนอื่น!"
เวินป๋อชิงมองแผ่นหลังที่ดื้อรั้นของเธอ ยิ้มขมขื่นในใจ เด็กคนนี้ทำไมช่างผูกใจเจ็บอย่างนี้นะ เฮ้อ!