ท่านปู่หลินยกมือตบเธอหนึ่งฉาด “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง อายุปูนนี้แล้ว ยังจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก สุดท้ายก็โดนคนอื่นหลอกเอาคริสตัลไปด้วยคำหวานไม่กี่คำอยู่ดี ฮึ!”
แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ท่านก็เดินเข้าห้องไปนอนดี ๆ หลินหว่านหนิงนวดหัวตัวเอง พลางเดินตามเข้าไป “ชายชรา ฉันว่ามือคุณหนักขึ้นทุกทีนะ ต่อไปคงลดข้าวลงได้แล้วล่ะ”
“ข้าวแพงจะตาย ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูคุณอย่างดี สุดท้ายคุณกลับเอาแรงทั้งหมดมาตบฉัน จุ๊ ๆ ไม่รู้ว่าคุณจะรู้สึกผิดบ้างไหม แต่ฉันขาดทุนยับเยินแน่”
ท่านปู่หลินถลึงตามองเธอ “อย่ามาพูดเหลวไหล ฉันออกแรงมากตรงไหนกัน? เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าอธิบายไม่รู้เรื่อง ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไว้แน่!”
หลินหว่านหนิงถอนหายใจ “ชายชรา ฉันเคยบอกคุณแล้วว่ามิติของฉันได้มาจากของเก่า คุณยังจำได้ไหม?”
“แต่ในมิติของฉันมีแต่ภูเขาเต็มไปหมด ต่อมาหลังจากช่วยชีวิตชายชราสามคนที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศ มิติของฉันก็เปลี่ยนแปลงไปมาก”
“เพราะงั้นฉันเลยเดาว่า!!!!”
ท่านปู่หลินแทรกขึ้นมา “บุญกุศล???”
หลินหว่านหนิงดีดนิ้ว “ใช่ ก็คือบุญกุศล ชายชราสามคนนั้นน่าจะเป็นคนที่สร้างคุณงามความดีไว้มาก มิติของฉันถึงได้เปลี่ยนแปลงไป
“เวินป๋อชิงก็เหมือนกัน เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อประเทศ ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่าถ้าช่วยเขาสักครั้ง ต่อไปมิติของเราต้องได้ประโยชน์แน่ ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน แต่กลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ”