หลินหว่านหนิงกะเวลาอยู่ที่บ้าน พูดเล่นหัวเราะกับท่านปู่ ชีวิตช่างสุขสบายเสียจริง
ส่วนซ่งจื้อเหว่ยที่กำลังทำงานอยู่ในไร่ถั่วลิสง รู้สึกอยากสบถด่าแม่เหลือเกิน ทำไมเขาอธิบายเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจกันนะ ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกลึกซึ้งในใจที่เคยหนักแน่นก็เหมือนจะเกิดรอยร้าวขึ้นมา
ตั้งแต่ค่ำวันก่อน หวังย่าชิงก็เริ่มทำเมินเฉยใส่เขา ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ยอมพูด จนกระทั่งเช้านี้เขาถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เรื่องนี้ต้องพูดแล้วก็เกี่ยวกับหลินหว่านหนิง ตอนที่กลุ่มวัยรุ่นไปชนบทกลุ่มใหม่มารวมตัวกันที่สถานี ซ่งจื้อเหว่ยเห็นเธอแวบแรกก็ตะลึงไปเลย
ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่วินาทีที่เห็นหลินหว่านหนิง ในใจเขาก็มีความรู้สึกถูกดึงดูดบางอย่าง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองเธออยู่เรื่อย
หวังย่าชิงที่อ่อนไหวสังเกตเห็นความผิดปกติได้ตั้งแต่แรก เธอจึงมองหลินหว่านหนิงอย่างพินิจพิเคราะห์ สูงแค่เมตรห้าต้น ๆ ผิวดำและผอมแห้ง ราวกับถั่วงอกที่เติบโตไม่เต็มที่
เทียบกับตัวเองแล้ว จะว่าฟ้ากับดินก็คงไม่ใช่ แต่เธอรู้สึกเหนือกว่ามากโขอยู่
แต่พอระหว่างทางซ่งจื้อเหว่ยแอบมองหลินหว่านหนิงบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็เริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง และสุดท้ายก็งอนใส่
ซ่งจื้อเหว่ยถูกทำให้งงงวย หวังย่าชิงที่ปกติอ่อนโยนและเอาใจใส่ไม่เคยโกรธรุนแรงขนาดนี้มาก่อน ทำให้เขาทำตัวไม่ถูก เอาแต่ปลอบคนรัก ไม่ได้มองหลินหว่านหนิงอีก