สิบปีในยุคโลกาวินาศ สองเดือนหลังมาถึงยุคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตของตัวเอง ส่วนท่านปู่ก็เป็นครั้งแรกที่เผยด้านอ่อนแอออกมาเช่นกัน ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครึ่งค่อนคืน โดยไม่รู้ตัว ความผูกพันระหว่างปู่กับหลานก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น!
“หลานสาว อย่าคุยต่อแล้ว รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก!”
หลินหว่านหนิงกำลังจะขานรับ กังโถวก็วิ่งเข้ามาทางช่องที่เว้นไว้ให้มัน “โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง เสี่ยวหนิงจื่อ แย่แล้ว ชายชราสามคนในคอกวัวถูกคนแบกหนีไปแล้ว”
หลินหว่านหนิงตกใจ “แล้วเวินป๋อชิงล่ะ เขาไม่อยู่เหรอ?”
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว!”
หลินหว่านหนิงรีบลุกจากเตียงสวมรองเท้า “ใครเป็นคนทำ วัยรุ่นไปชนบทสองคนนั้นหรือเปล่า?”
กังโถวส่ายหน้าแล้วพยักหน้า “โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง วัยรุ่นไปชนบทผู้ชายอยู่ ส่วนผู้หญิงไม่ได้มา ยังมีคนอื่นด้วย พวกนั้นแบกคนมุ่งหน้าไปบนเขาแล้ว”
หลินหว่านหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้คอกวัวจะอยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านเหมือนกัน แต่บริเวณนั้นติดกับเนินเขาเตี้ย ๆ ซึ่งเป็นภูเขาร้าง หากจะวิ่งเข้าไปในป่าลึกก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย ด้วยความเร็วของเธอ ตอนนี้ออกไปยังทัน
ท่านปู่หลินก็ลุกจากเตียงตาม “หลานสาว ฉันจะไปกับเธอ!”
หลินหว่านหนิงส่ายหน้า “ชายชรา คุณไปตามหัวหน้าทีม บอกว่าเราสองคนอยากอาศัยช่วงฟ้ามืดไปเก็บฟืนแห้งเพิ่มอีกหน่อย แล้วบังเอิญเห็นคนในคอกวัวถูกลักพาตัวไป