วันเร่งเก็บเกี่ยวช่างน่าเบื่อและเหน็ดเหนื่อย ช่วงนี้ชาวบ้านแทบจะหัวถึงหมอนก็หลับ หลายบ้านที่ประหยัดกินอยู่ไม่ค่อยมีของมัน ๆ เสริมพลัง มองดูคนในบ้านผอมลงไปทั้งร่าง
แต่หลินหว่านหนิงกลับเป็นข้อยกเว้น ไม่เพียงกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือยังขาวผ่องใสขึ้นเรื่อย ๆ เป็นสาวน้อยหน้าตางดงามเต็มตัว จนป้า ๆ น้า ๆ หลายคนเริ่มหมายตาเธอ
ได้สาวน้อยทั้งขยันทั้งมีชีวิตชีวาไปเป็นลูกสะใภ้ รับรองว่าไม่ขาดทุน ถึงจะมีปู่เป็นภาระติดตัวอยู่คนหนึ่ง แต่ได้ยินว่าชายชรามีเงินอยู่ในมือ ดูจากบ้านหลังใหญ่ก็รู้ว่าตอนหลานสาวแต่งออกไป สินเดิมคงไม่น้อยแน่
หลินหว่านหนิงรำคาญจนทนไม่ไหว จึงบีบก้อนหินให้แหลกต่อหน้าหญิงคนนั้น ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ป้าคะ หนูเป็นคนอารมณ์ไม่ดี หัวลูกชายป้าแข็งกว่าหินก้อนนี้ไหม ถ้าแข็ง หนูก็ตกลงคบด้วยก็ได้”
ป้าคนนั้นหน้าซีดด้วยความตกใจ “ฮ่า ๆ ๆ... หลินสหายพูดเล่นแล้ว ฮ่า ๆ เอ่อ... งั้นป้าไปหักข้าวโพดก่อนนะ”
หลี่จินหัวมองแล้วหัวเราะอย่างขบขัน “เก่งจริงนะหลินสหาย ดูสิว่าทำป้าคนนั้นตกใจขนาดไหน ฮ่า ๆ แต่เธออย่าเก็บไปคิดมากเลย ทุกคนเห็นว่าเธอดี ถึงได้อยากคว้าตัวไปเป็นสะใภ้ที่บ้าน
พวกชาวนาอย่างเราชอบคนขยันและเอาการเอางาน แต่เธอนี่ขยันเกินไปหน่อยแล้ว ฮ่า ๆ...”
หลินหว่านหนิงย่นหน้า “พี่สะใภ้ยังจะหัวเราะอีก ฉันอายุแค่สิบห้า ยังเป็นดอกไม้ตูมของชาติอยู่นะ มาพูดเรื่องแต่งงานกับฉันนี่ล้อเล่นกันหรือไง บอกแล้วก็ไม่ฟัง บอกแล้วก็ไม่ฟัง พูดกันจ้อกแจ้กจนฉันเบื่อจะแย่แล้ว”