จัดการล้มทั้งสี่คนลงไป หลินหว่านหนิงเดินไปยืนตรงหน้าซุนจงกั๋ว โน้มตัวลงตบหน้าเขาเบา ๆ “ไอ้สารเลว ยังจะอวดเก่งอีกไหม? อยากรั้งฉันไว้ก็ไม่ใช่วิธีนี้หรอกนะ”
พูดพลางเตะเขาเต็มแรงอย่างไม่ปรานี “อ๊ากกก! หลินหว่านหนิง ฉันสาบานว่าจะขุดโคตรบรรพบุรุษแกขึ้นมาแน่!!!”
“โห ยังกล้าด่าฉันอีกเหรอ!” กร๊อบ กร๊อบ!!!
“อ๊ากกก!!” เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ทำให้ฝูงนกกางเขนที่กำลังพักผ่อนยามค่ำคืนแตกตื่น พากันกระพือปีกบินขึ้นฟ้า โธ่เอ๊ย ร้องได้อนาถเกินไปแล้ว นกตกใจแทบตาย!
หลินหว่านหนิงเตะคนทั้งสี่ที่นอนอยู่บนพื้นจนครบ แล้วตบมือปัดฝุ่น “คราวนี้หนีไม่รอดแล้วสินะ ฮ่า ๆ ฝีมือแค่หางแถวของพวกแก ยังคิดจะมากร่างในดินแดนมังกรอันกว้างใหญ่ของฉันอีกเหรอ!”
กังโถวคาบปืนมาให้หลินหว่านหนิงอย่างร่าเริง “โฮ่ง ๆ ๆ เสี่ยวหนิงจื่อเก่งมากเลย ยังมีราศีของคนยุคโลกาวินาศอยู่เลย ฮ่า ๆ...”
มัตสึโมโตะมองปืนกระบอกนั้นแล้วตะโกนขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เธอใช้มนตร์ดำ... ปืนอีกกระบอกของฉันถูกเธอเสกให้หายไป!”
หลินหว่านหนิงเดินเข้าไปเตะเธอหนึ่งที “มนตร์ดำบ้านเธอสิ ของตัวเองยังดูแลไม่ดี แล้วยังจะมาโยนความผิดให้ฉันอีก! ยายเฒ่าเอ๊ย ให้แกพูดจาเหลวไหล ให้แกโกหกเป็นนิสัย ให้แกใส่กางเกงเป้าเปิด ให้แกไปยุ่งกับเมียพี่น้อง!”