เช้าวันนั้น คนทั้งสี่ของตระกูลซ่งรู้สึกว่า นับตั้งแต่เกิดมาไม่เคยนอนหลับสบายเท่านี้มาก่อน โดยเฉพาะซ่งชิงชวน ตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยทำภารกิจเสี่ยงตายมานับไม่ถ้วน บาดแผลเก่าที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายก็มีมากมายจนนับไม่ถ้วน
ร่างกายวัยสี่สิบของเขาดูแข็งแรงกำยำ ทว่าความจริงกลับเหมือนตะแกรงที่รั่วไปหมด ภายนอกแข็งแกร่งแต่ภายในอ่อนแอ พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาก็พบว่าร่างกายของตัวเองราวกับกลับเป็นหนุ่มอีกครั้งในชั่วข้ามคืน มีเรี่ยวแรงใช้เท่าไรก็ไม่หมด
แม้แต่อาการตาซ้ายมองเห็นไม่ชัดก็หายไปด้วย เขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ จึงบอกหลี่เสวี่ยหัวว่า “ที่รัก ดูสิ ตาข้างนี้ของผม...ฮ่า ๆ มองเห็นชัดแจ๋วเลย”
หลี่เสวี่ยหัวได้ยินแล้วก็ดีใจมาก “จริงเหรอ งั้นลองดูสิ นี่กี่นิ้ว?”
ตาข้างนี้ของซ่งชิงชวนเคยได้รับบาดเจ็บระหว่างทำภารกิจ ตอนนั้นหมอบอกว่า ถ้าแผลลึกกว่านี้อีกนิด ตาข้างนี้คงรักษาไว้ไม่ได้ อีกทั้งสายตาจะค่อย ๆ แย่ลงเรื่อย ๆ จนกระทั่ง...
ซ่งชิงชวนยิ้มพลางตอบว่า “สอง! ไม่ต้องทดสอบแล้ว ผมบอกแล้วไงว่ามองเห็นชัด แถมอาการตึง ๆ หน่วง ๆ ก็หายไปแล้วด้วย อ้อ ผมยังรู้สึกว่ามีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมดอีกต่างหาก ฮ่า ๆ...”
เขามีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมดจริง ๆ นั่นแหละ ช่วงครึ่งหลังของคืน หลินหว่านหนิงยังกรอกยาเสริมพลังให้เขาอีกหนึ่งหลอด ไม่เพียงทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น แต่กำลังยังเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าอีกด้วย มีทั้งบ่อน้ำพุร้อนกับยาเสริมพลัง ต่อไปขอแค่ไม่หาเรื่องตายเอง ก็มีอายุยืนถึงร้อยปีแน่นอน