หลี่เสวี่ยหัวเป็นคนใจร้อน คิดจะทำอะไรก็ลงมือทันที ครึ่งชีวิตที่ผ่านมา นอกจากทำลูกสาวหายไปแล้ว แทบทุกอย่างก็ราบรื่นไปเสียหมด คราวนี้ตามหาลูกสาวเจอแล้ว แถมยังผูกพันกันดีด้วย ใช้เวลาไม่กี่วันก็กลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน
ซ่งชิงชวนเองก็รักภรรยา ภรรยาบอกว่าจะไปพร้อมกับพี่ชายและพี่สะใภ้ เขาก็เห็นด้วยจริง ๆ เช้าวันที่สี่ รถจี๊ปสองคันค่อย ๆ ขับออกจากหมู่บ้านเหมาสไต หลินหว่านหนิงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
เห็นท่าทางโล่งอกของเธอ ท่านปู่หลินก็หัวเราะเยาะ “ยัยหนูคนนี้ไม่รู้จักจริงจังเอาเสียเลย ตอนคนเขาอยู่ ก็รักกันปานจะกลืนกิน
ลืมคำพูดที่ว่าเข้ากับปู่ดีที่สุดในโลกไปหมดแล้ว ไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายชราคนนี้สักแวบ
ตอนนี้คนเขาไปแล้ว กลับมาทำท่าโล่งอกให้ใครดูล่ะ ให้ฉันดูหรือไง? ชายชราคนนี้เชื่อแกอีกครั้ง ก็เท่ากับโดนหลอกเป็นครั้งที่สอง! ฮึ!!!”
หลินหว่านหนิง “.....”
“นี่ ชายชรา แกหาเรื่องหรือไง? หรือเห็นช่วงนี้ฉันยิ้มให้บ่อยไปหน่อย เลยได้ใจขึ้นมา? บอกไว้ก่อนนะ ถ้ายังพูดจาเหลวไหลใส่ฉันอีก ฉันมีวิธีจัดการแกอีกเยอะ!”
“ฉันมีวิธีจัดการแกอีกเยอะ!”
ปู่กับหลานพูดประโยคเดียวกันพร้อมกัน พอมองหน้ากันก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ไปเถอะ ชายชรา รีบกลับเข้าบ้าน ฉันจะปล่อยกังโถวกับเจียงจวินออกมา หลายวันแล้วที่ไม่ได้ให้พวกมันออกมาเดินเล่น พอตกกลางคืนก็เอาแต่ก่อกวนฉันไม่หยุด”