หลินเจิ้นซานส่ายหัว "หนูเอ๊ย นั่นมันไม่ใช่แค่สองสามชิ้นนะ อีกอย่างมิติข้างในก็กว้างใหญ่ ถ้าจะยัดให้เต็มคงใหญ่โตมโหฬารเกินไป ถึงหนูจะสำรวจใต้ดินได้ ฝีมือไม่เลว แต่ก็อย่าประมาท เดี๋ยวเราสองคนจะซวยกันไปใหญ่!"
หลินหว่านหนิงทำเสียงจิ๊จ๊ะ "เรื่องนี้ท่านไม่ต้องห่วง ฉันถามแค่ว่าท่านเชื่อฉันไหม ของพวกนั้นกล้าให้ฉันเอาไปไหม?
เดิมทีฉันคิดจะเก็บไว้ในนั้นเฉย ๆ ก็ได้ แต่... แต่ทีหลังฉันทำอะไรเกินเลยไปนิด กลัวไอ้ลูกทรพีสองคนนั้นของท่านจะฮึดสู้ ถ้าพวกมันเกิดนึกขึ้นได้หาใครที่รู้เรื่องกลไกกับดัก มาค้นหาที่บ้านท่านล่ะก็ แย่แน่!"
หลินเจิ้นซานเกิดสนใจขึ้นมา "โอ้ เล่าให้ตาฟังหน่อยสิ หนูทำอะไรไปบ้าง ถึงทำให้ไอ้พวกมักง่ายสองคนนั้นเดือดได้!"
หลินหว่านหนิงเบะปาก "ก็... ก็ไม่เหลือให้พวกมันแม้แต่เข็มเล่มเดียว บอกท่านเลยนะ หลินจื้อตงไม่รู้เป็นบ้าอะไร ซ่อนไว้แต่ทองไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย
ของหลินจื้อหนานพอใช้ได้ แต่ก็น้อยไปหน่อย แค่สองลัง แต่ข้างในมีเงินหลายหมื่น ก็พอให้เราใช้สอยตอนไปชนบทแล้ว
คืนนี้ฉันจะไปบ้านฟางจงหัวอีกท่าทางจะได้ของอีกเพียบ ยังไงตามฉันไปเหอะ ตาได้เปรียบแน่!"