หลินหว่านหนิงลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำหน้าสับสนมองหลินจื้อตงกับหลินจื้อหนาน "ท่านลุง ท่านอา พวกคุณมาแจ้งหนูว่าไม่ต้องไปอยู่ชนบทแล้วใช่ไหมคะ"
หลินจื้อตงยันกำแพงพยุงตัวลุกขึ้นมา เหมือนเพิ่งรู้จักหลินหว่านหนิงเป็นครั้งแรก เขานึกไม่ถึงว่าไอ้เด็กสาวนี่จะมีแรงมากขนาดนี้ เตะทีเดียวแทบจะทำให้เขาจมลงไปในกำแพง แงะก็ยังไม่ออก
หลินหว่านหนิงแอบขำในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกมา "ท่านลุง ท่านอา ตั้งแต่เมื่อวานหลังจากพวกคุณไป คุณปู่ก็เป็นลมหมดสติ ถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ หนูขอร้องล่ะ ช่วยพาคุณปู่ไปส่งโรงพยาบาลด้วยนะคะ
หรือถ้าไม่ได้... ให้เงินหนูบ้างก็ยังดี หนูจะไปซื้อยามาให้ คุณปู่กับหนูไม่ได้กินข้าวอิ่มมานานมากแล้ว เรา... เราเหลือแค่มันฝรั่งสองหัวเองค่ะ"
พูดจบก็พยายามบีบน้ำตาให้ไหลออกมาสองหยดเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อ แต่เสียดายที่ไม่สำเร็จ เลยได้แต่แกล้งทำเป็นสะอึกสะอื้นอิงอิง!
ที่ว่าหลินเจิ้นซานหมดสติ เขาเชื่อนะ เพราะเมื่อกี้ทั้งบีบทั้งหยิกเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร มองดูหลินหว่านหนิงที่ซูบผอมจนเห็นกระดูก เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองคิดผิดมาตั้งแต่แรก
หรือว่าหลินเจิ้นซานจะบริจาคทรัพย์สมบัติของตระกูลไปหมดแล้วจริง ๆ กันนะ ตาปู่รักหลานสาวคนนี้มากแค่ไหนเขาก็รู้ดี ถ้ามีเงินอยู่ในมือสักบาท ตาปู่ก็ไม่มีทางยอมให้เด็กคนนี้ต้องทนลำบากแบบนี้แน่!
ถ้าแกล้งได้สักวันสองวันก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันห้าปีแล้ว ดูท่าทางเขาคงจะประเมินผิดไปจริง ๆ