มองดูผู้คนบนถนนที่เดินกันรีบเร่ง แต่ละคนสวมเสื้อผ้าสีเรียบๆ มีรอยปะที่เคยเห็นแต่ในทีวี แม้แต่จักรยานยังหายาก สายลมแห่งยุคสมัยพัดโชยมาแตะใบหน้า
หลินหว่านหนิงอยากตะโกนดังๆ ให้รู้ว่า ว้าว! ในที่สุดก็ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบหวาดผวาในยุคโลกาวินาศอีกแล้ว ฮิๆ!!!
เห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ จึงเดินไปตามทางจนถึงร้านสหกรณ์ จริงๆ แล้วถ้ามองด้วยสายตาคนยุคใหม่ ที่นี่ก็คือร้านสารพัดอย่างในอาคารชั้นเดียวใหญ่ๆ ของกินของใช้ในชีวิตประจำวันมีครบแทบทุกอย่าง
หลินหว่านหนิงเริ่มเดินช้าๆ ดูไปเรื่อย ต่อให้เดินช้าแค่ไหน ไม่กี่นาทีก็เดินดูทั่วทั้งร้าน
เงินและคูปองในกระเป๋ามีเพียบ เธอไม่ยั้งมือเลย แค่รองเท้าผ้าใบปลดปล่อยก็ซื้อมา 10 คู่ เธอกับตาแก่แบ่งกันคนละ 5 คู่ รองเท้าแบบนี้ใช้งานได้ดีที่สุด แถมพอไปอยู่ชนบทยังไม่สะดุดตาชาวบ้าน
ถุงมือหนังหนา โดยเฉพาะแบบเคลือบยาง ซื้อมา 2 มัด นี่เป็นของจำเป็นเวลาไปทำไร่ทำนาที่ต่างจังหวัด ไม่งั้นมือขาวนุ่มของเธอ... เอ่อ ตอนนี้เป็นมือเหี่ยวเหลืองดำเหมือนตีนไก่ แต่ไม่เป็นไร ค่อยๆ บำรุงให้กลับมาสวยเหมือนเดิมก็ได้
ชุดเสื้อผ้าสำเร็จรูปไม่มีตัวไหนที่เธอถูกใจ สุดท้ายเลยตัดสินใจซื้อผ้าไปจ้างคนตัด ว่าแม่น้าที่อยู่ต่างจังหวัดฝีมือดีกันทั้งนั้น