เมืองหลวง หลินจื้อตงเดินโซเซเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยล้า เพราะถูกฟางจงหัวพัวพัน งานการเลยหาย แถมช่วงนี้ยังวิ่งเต้นไม่หยุด แต่ใครจะไปคิด ยามสิ้นอำนาจ เพื่อนฝูงที่เคยสนิทก็พากันหลบหน้า
ผ่านไปไม่กี่วัน เขาซึ่งยังไม่ถึงสี่สิบ ผมหงอกขาวไปครึ่งหนึ่ง เรี่ยวแรงถดถอย กลางดึกก็แทบไม่ได้นอน ดูแก่หง่อมและซูบโทรม!
จางซู่ซินปวดใจ รินน้ำร้อนให้แก้วหนึ่ง "เป็นไงบ้าง? ยังไม่ได้เรื่องอีกเหรอ?"
หลินจื้อตงรับแก้วน้ำมาส่ายหน้า "ยากนะ พอหมดอำนาจ พวกที่เคยเกาะฉันไว้ ตอนนี้เห็นก็พากันหลบ
เฮ้อ! ฉันนี่โง่จริง ทำไมถึงหลงผิดคิดทำร้ายพ่อ ถ้า...เฮ้อ! จะมีถ้าที่ไหนล่ะ นี่คือผลกรรมของฉันทั้งนั้น
ว่าแต่ ทางจื้อหนานเป็นไงบ้าง เธอไปดูรึยัง?"
จางซู่ซินถอนหายใจ "ทางนั้นแย่กว่า ว่าแต่ก่อนหน้านี้ทำไมไม่รู้ว่าเจ้าลี่เจวียนใจร้ายขนาดนั้น พอลูก ๆ ไป เธอก็จะหย่าให้ตาย
จื้อหนานตอนนี้งานก็ไม่มี ลูกก็ไม่อยู่ ถือเป็นช่วงที่ลำบากที่สุด แล้วเธอยังมาซ้ำเติมแบบนี้ มันเกินไปจริง ๆ"
หลินจื้อตงหัวเราะเบา ๆ "อันนี้ก็โทษเขาไม่ได้หรอก ตอนที่พวกเราไปแจ้งความพ่อ เธอก็ไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว เพราะเรื่องนี้เธอเคยจะหย่าไปรอบนึงไม่ใช่รึ