คนที่ออกไปทำงานตอนเช้ารอกันอยู่นาน กว่าจะเห็นหัวหน้าทีมกับเลขาธิการพรรคเดินมาด้วยกัน ทั้งคู่มีสีหน้ายินดีจนปิดไม่มิด โจวฟาไฉกวาดตามองทุกคนแล้วกระแอมเบา ๆ “ผมมีเรื่องน่ายินดีจะประกาศกับทุกคน”
“นั่นก็คือ ทีมของเรากำลังจะมีจักรยานแล้ว!”
ประโยคเดียวก็ก่อคลื่นลมลูกใหญ่ “หา จริงเหรอหัวหน้าทีม ได้ยินว่าตั๋วจักรยานหายากมากเลยนะ!”
“ก็ใช่น่ะสิ โอ๊ย นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ ในที่สุดทีมของเราก็จะมีจักรยานเป็นของตัวเองแล้ว”
เลขาธิการพรรคยิ้มพลางตบมือเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ “คราวนี้ต้องขอบคุณหลินสหายจากทีมเราที่มอบตั๋วจักรยานให้ทีมอย่างไม่เห็นแก่ตัว”
“ผมกับหัวหน้าทีมปรึกษากันแล้ว เราจะรับตั๋วของเธอมาเปล่า ๆ ไม่ได้ จึงตั้งใจจะคิดเป็นคะแนนแรงงานให้ตามราคาตลาด ไม่ทราบว่าทุกคนมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”
“โอ๊ย จะมีความเห็นอะไรได้ล่ะ ของดีแบบนี้ ต่อให้มีเงินก็ยังซื้อไม่ได้เลย!”
“ใช่ ๆ พวกเราไม่มีความเห็น แค่ไม่รู้ว่าหลินสหายคนไหนกันแน่ ในทีมเรามีหลินสหายอยู่สองคนเลยนะ”
พอหลินเสี่ยวเฟินได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เธอมองหลินหว่านหนิงอย่างเคียดแค้น มีตั๋วจักรยานให้ทีม แต่กับเธอกลับไม่ยอมควักเงินสักแดง นังสารเลว!