หลินหว่านหนิงสูงแค่เมตรห้าสิบกว่าๆ ผอมราวกับไม้เสียบผี แต่กลับแบกหลินเจิ้นซานขึ้นหลังอย่างไม่รู้สึกหนักเลย เด่นเป็นสง่าอยู่ในฝูงคน
หลินเจิ้นซานอยากจะเดินช้าๆ ด้วยตัวเอง แต่นางยืนกรานปฏิเสธอย่างจริงจัง นางกระโดดลงจากรถไฟคล้ายลิงที่ว่องไว เกือบทำให้เขาตกใจตายคาที่ ไอ้หยา เด็กคนนี้ก็มีโมเมนต์ไม่เอาไหนเหมือนกัน
วัยรุ่นไปชนบทที่ลงจากรถไฟทยอยเดินออกจากสถานี รถเกวียนเทียมวัวจอดเรียงเป็นแถวตรงจุดที่เห็นเด่นชัด ด้านหน้ารถต่างมีคนชูป้าย หลินหว่านหนิงเริ่มมองหาจากด้านซ้าย
หมู่บ้านเฮยซานถุน, หมู่บ้านเหมาสไต, หมู่บ้านกุยจิน, หมู่บ้านเหลียงตัวตัว, หมู่บ้านเตี้ยวซานโกว, หมู่บ้านสั่วหม่าซาน เฮ้อ ชื่อแต่ละหมู่บ้านนี่ก็สุดยอดจริงๆ!
นางแบกหลินเจิ้นซานเดินไปทางหมู่บ้านเหมาสไต ตอนนั้นหน้ารถเกวียนมีคนยืนอยู่หลายคนแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านเหมาสไต โจวฟาไฉ มองดูกลุ่มวัยรุ่นไปชนบทที่อยู่ตรงหน้า ก็ปวดหัวตุบๆ คราวนี้เบื้องบนไม่รู้เป็นบ้าอะไร หนึ่งหมู่บ้านต้องรับวัยรุ่นไปชนบทถึงสิบคน นี่มันไร้สาระชัดๆ
วัยรุ่นไปชนบทในหมู่บ้านน่ะ เหน็บพวกนี้วันๆ ไม่ยอมทำงานดีๆ เอาแต่จีบสาวๆ ในหมู่บ้านบ้าง ไม่ก็ปวดหัวปวดก้นนู่นนี่ แค่เป็นแผลนิดหน่อยก็ทำเหมือนจะตายให้ได้ กลุ้มใจจริงๆ