เห็นคนมาเกือบครบแล้ว โจวฟาไฉหยิบรายชื่อออกมา ตะโกนสุดเสียงว่า “วัยรุ่นไปชนบทจากหมู่บ้านเม่าเจียนทางนี้ทุกคน ผมจะอ่านชื่อ เชิญขานรับด้วย
เติ้งจั้วซิน หลิวฉางเหอ สวี่เจิ้งซาน ลวี่เหวินเซิ่ง ซ่งจื้อเหว่ย หวังย่าชิง หลี่พ่านตี้ ซุนชุนจือ หลินหว่านหนิง หลินเสี่ยวเฟิน”
หลินเสี่ยวลี่กับหลินเหว่ยเย่ไม่ยอม พวกเขาเบียดขึ้นมาด้านหน้า “หัวหน้าทีม ทำไมไม่มีชื่อพวกเราสองคนล่ะคะ พวกเราก็เป็นคนจากหมู่บ้านเม่าเจียนนะ”
โจวฟาไฉขมวดคิ้วมองรายชื่อ “พวกคุณคือหลินเหว่ยเย่กับหลินเสี่ยวลี่สินะ? ทางนี้คนเกิน พวกคุณถูกจัดไปทีมหมู่บ้านเตี้ยวซานโกวแล้ว
มองไปทางนั้น เห็นไหม คนหนวดเคราใหญ่โน่นคือหัวหน้าทีมหมู่บ้านเตี้ยวซานโกวของพวกคุณ รีบไปกันเถอะ อย่ารอช้า เดี๋ยวเขาจะกลับไปก่อน แล้วคุณสองคนต้องเดินไปทีมกันเอง”
หลินเสี่ยวลี่ไม่ยอมจำนน “หัวหน้าทีม คนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องสลับเอาพวกเราสองคนออกไปด้วยล่ะ”
โจวฟาไฉกลอกตาใส่เธอ พลางรู้สึกโชคดีในใจที่สองคนนี้ไม่ใช่คนในทีมตัวเอง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กสาวไม่ว่าง่าย
“นี่จัดตามลำดับการสมัคร ถ้ามีความเห็นอะไร เห็นนั่นไหม จุดรับเรื่องวัยรุ่นไปชนบทอยู่ตรงนั้น เธอไปเรียกร้องเอาเองเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่หน้าที่ของผม”