รถไฟค่อย ๆ ออกตัว พาผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ยังอาลัยอาวรณ์ วิ่งมุ่งหน้าสู่เส้นทางอันไม่รู้ว่าจะพบเจออะไร ซุนชุนจือนั่งได้สักพักก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงบน เติ้งจั้วซินเองก็เริ่มงีบหลับเพื่อพักผ่อน หลินหว่านหนิงปรือตาลงเล็กน้อย ปล่อยจิตสัมผัสเข้าไปในมิติเพื่อดื่มด่ำกับสร้อยข้อมือลูกปัดหินทัวร์มาลีน ด้านนี้เป็นเหมือนช่วงเวลาอันเงียบสงบ ทว่าบรรยากาศอีกฟากของตู้โดยสารกลับไม่ค่อยดีนัก
ในตอนนี้ หวังย่าชิงนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาคลอเบ้าราวกับจะหยดลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "พวกเราต่างก็เป็นวัยรุ่นไปชนบทด้วยกัน ควรช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือ? ฉันกับพี่จื้อเหว่ยมาด้วยกัน แต่ที่นั่งของเราอยู่ไกลเกินไป ดูแลกันไม่ค่อยสะดวก เพราะอย่างนั้น... ถึงได้อยากขอเปลี่ยนที่นั่งน่ะ"
ลวี่เหวินเซิ่งนั่งหน้านิ่งไม่พูดอะไร หลี่พ่านตี้ชายตามองใบหน้าอันหล่อเหลาเลิศเลอของเขาครั้งหนึ่ง ใจเต้นรัวราวกับมีกวางตัวน้อยวิ่งชน ก่อนจะหันหน้ากลับมาและส่งเสียงเชอะอย่างหมดความอดทน "ไม่เปลี่ยนจ้ะ คุณไม่สะดวก ฉันเองก็ไม่สะดวกเหมือนกัน
อย่าทำเป็นว่าฉันไปทำอะไรให้คุณเสียใจเลยนะ คุณนี่เหมือนกับพี่สาวคนที่สองของฉันไม่มีผิด เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว เวลาไม่ได้ดังใจก็ใช้แค่น้ำตาไม่กี่หยด ทำเป็นน่าสงสารเรียกความเห็นใจ ถ้าไม่ยอมทำตามที่ขอ ก็ทำเหมือนฉันไปทำเรื่องเลวร้ายรุนแรงอะไรให้อย่างนั้นแหละ