เวินป๋อชิงรู้สึกว่าหัวของตัวเองจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลริน เขาพยายามอย่างหนักที่จะตั้งสติ ไม่ให้ตัวเองหมดสติไป ในยุคโลกาวินาศเขามักใช้หนามจิตวิญญาณโจมตีผู้อื่น ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ลิ้มรสของการถูกโจมตีบ้าง
ผ่านไปพักใหญ่ ความเจ็บแปลบนั้นถึงได้จางหายไป ผลข้างเคียงที่ยังตุบ ๆ ก็พอทนได้ เขามองไปที่หลินหว่านหนิง "กัง...กังโถวก็ตามมาแล้วเหมือนกัน หึ ยินดีด้วยที่เจ้านายกับบริวารได้อยู่พร้อมหน้ากัน"
หลินหว่านหนิงพบว่าเวินป๋อชิงกลายเป็นมือใหม่หัดเล่น ก็มีความสุขสุดจะกลั้น ความหงุดหงิดและกังวลตอนกลางวันหายไปหมดสิ้น เสือที่เขี้ยวเล็บหัก ก็ไม่ต่างอะไรกับแมวป่วย ชาตินี้อย่าได้คิดบีบบังคับเธออีกเลย
"ฮึ! อย่ามาเสียเวลาพูดไร้สาระกับฉัน รู้ตัวซะก็รีบ ๆ ไสหัวไปซะ เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด
อย่าคิดว่าเรื่องที่แกบังคับให้ฉันระเบิดตัวเองมันจะผ่านพ้นไปนะ ต่อไปอยู่ห่าง ๆ ฉันไว้ดี ๆ ด้วยพลังของกังโถวตอนนี้ จะทำให้แกตายแบบไม่รู้ตัว ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย"
เวินป๋อชิงยิ้มขมขื่น ใช่แล้ว พลังพิเศษของเขาตอนนี้กลายเป็นระดับเริ่มต้น จะสู้กับคนทั่วไปก็พอได้ แต่เมื่อเทียบกับนายบ่าวตรงหน้านี้ ก็สู้ไม่ได้จริง ๆ
หลินหว่านหนิงหัวเราะฮิฮิ "เห้ย ๆ เป็นที่หนึ่งมานาน ทีนี้กลายเป็นลูกไก่ คงปรับตัวยากน่าดูเลยสิ ฮิฮิ...."