สมาชิกเก่าของศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบทหายไปสองคน แล้วเพิ่มเข้ามาใหม่สองคน จึงยังคงมีเก้าคนเหมือนเดิม วัยรุ่นไปชนบทคนใหม่อย่างเติ้งจั้วซินกับหลี่พ่านตี้หายไป ซ่งจื้อเหว่ยกลับเข้าเมือง หลินเสี่ยวเฟินแต่งงานออกไป ตอนนี้จึงเหลือทั้งหมดสิบสี่คน พอรวมหลินหว่านหนิงกับท่านปู่หลินเข้าไป ก็ได้นั่งเต็มโต๊ะใหญ่พอดี
อาหารเต็มโต๊ะดูไม่เลวในสายตาของวัยรุ่นไปชนบท ทว่าปู่หลานกลับไม่ค่อยมีอารมณ์กินนัก แต่เพื่อไม่ให้แตกต่างจากคนอื่น ทั้งคู่จึงกินไปบ้าง ทว่ากินไปกินมา ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้
ตะเกียบในมือหวังย่าชิงพลันร่วงลงพื้น เจ้าตัวลื่นไถลลงไปนอนหมดสติอยู่บนพื้น จากนั้นคนอื่น ๆ ก็ล้มลงตามกันราวกับเกี๊ยวหล่นจากหม้อ เสียงดังโครมครามไปทั้งแถว
หลินหว่านหนิงกับท่านปู่หลินสบตากัน อาลัยอาวรณ์เสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งสวมอยู่สามวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ลื่นลงไปนอนหมดสติบนพื้นเช่นกัน
หลังทุกคนหมดสติ ซุนชุนจือก็ลุกขึ้นนั่งจากพื้น ยิ้มอย่างมุ่งร้าย แล้วลุกกลับเข้าไปในห้อง ก่อนเรียกหลิวหย่งชิ่งออกมา “เรียบร้อย ล้มกันหมดแล้ว
โก่วเชาจวิน ตอนนี้คุณออกเดินทางได้เลย ทำให้เกิดเรื่องใหญ่เข้าไว้ ดึงความสนใจไปให้มากที่สุด พอเสร็จแล้วก็หนีเข้าป่า เราเจอกันที่จุดนัดพบ!”
โก่วเชาจวินโอบซุนชุนจือเข้ามาในอ้อมแขน “เจียนเซิงจือจื่อ เราเจอกันที่จุดนัดพบนะ ฉันกักตุนเสบียงไว้มากพอ ให้เราอยู่ในป่าได้หลายปี