หลังจากคนทั้งสี่ในครอบครัวอิ่มหนำสำราญกันแล้ว ก็ไล่กังโถวกับเจียงจวินออกไป จากนั้นสะบัดมือเก็บกวาดสนามรบจนเรียบร้อย แล้วยังร่ายคาถาชำระล้างอีกสองสามบท กลิ่นตกค้างในห้องก็หายไปในทันที!
ท่านปู่หลินไปเอาน้ำเย็นมานิดหน่อย ชุบผ้าขนหนูให้เปียก แล้วแปะลงบนใบหน้าของเจ้าเจี้ยนจวินกับซุนอัยกั๋ว ไม่นานทั้งคู่ก็ฟื้นขึ้นมา
เจ้าเจี้ยนจวินดีดตัวลุกขึ้นยืนในพริบตา “โว้ย! คนหนีไปแล้ว อัยกั๋ว รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!”
ซุนอัยกั๋วรีบลุกขึ้นตามคำบอก “ทำยังไงดี ซุนชุนจือไอ้ศัตรูสายสืบนั่นเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ผมตามเธออยู่ตลอด ทำไมถึงไม่เห็นเธอวางยาเลยล่ะ
ให้ตายเถอะ พลิกคว่ำกลางคูน้ำเสียได้ คราวนี้รอให้หัวหน้ามาจัดการพวกเราสองคนเถอะ”
หลินหว่านหนิงมองเจ้าทึ่มสองคนนั้น แล้วกระแอมเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่ายังมีคนอยู่ตรงนี้นะ มัวแต่โวยวายอะไรกันอยู่ คนเป็น ๆ สองคนนั่งอยู่ข้าง ๆ ยังมองไม่เห็นหรือไง
เจ้าเจี้ยนจวินเป็นคนแรกที่เห็นหลินหว่านหนิงกับท่านปู่หลิน “อ้าว พี่ใหญ่ไม่เป็นไรนี่นา ฮ่า ๆ ผมว่าแล้วเชียว ขอแค่พี่ใหญ่ลงมือช่วย ยังไงก็ไม่เกิดเรื่องผิดพลาดหรอกครับ
เอ่อ พี่ใหญ่ครับ ต่อไปพวกเราควรทำอะไรดี หัวหน้าสั่งไว้ก่อนออกไปแล้วว่าผมกับอัยกั๋วต้องทำตามคำสั่งของคุณ”